Ana içeriğe atla

Hamile İnsan Atarlanmaları

Hamile insanını görüşmek için meyhaneye çağırmayınız. Hamile insanı da içmek ister ama içemez. Her şeyi yiyebilecek kapasitede olan hamile kişisi için meyhanedeki mezelerin çoğu güvensizken yiyebilecekleri de ufacık porsiyonlarda kendisini doyurmaz.

Bir süreliğine değişiklik yapıp sigara içilmeyen bölümlerde kendisine tahamül edebilirsiniz. Özellikle hamile insan sigarayı bırakmışsa birazcık anlayış gösterebilirsiniz. 

Hamile insanı gece yarısından sonra fonksiyonelliğini yitirmeye başlar. Kendisini gece hayatına zorlamayınız.

Hamile insanına "parmakların tombiş tombiş olmuş" gibi gereksiz antipatik cümleler kurmayınız, kendisi de vücudunun değişimine alışmaktadır. 

Kız mı erkek mi sence peki hangisine daha çok sevinirsin sorusu ile hamile insanının kafasını karıştırmayınız. 

Hamile insanını ilginç isim öneriyleriyle zor durumda bırakmayınız.

Hamile insanına "senin boyun mu kısalmış?" demeyiniz.

Hamile insanına "karnın neden hala çıkmamış? her şey yolunda di mi?" demeyiniz.

Hamile insanına "popon ne kadar büyümüş!" demeyiniz. 

Hamile insanına kilosu hakkında şakalar, espriler yapmayınız.

Hamile insanı elbette ki çocuğunun en güzel, en zeki olmasını arzular. Eğer belgelendirilmiş bir güzelliğiniz veya zekanız yoksa "bana benziyor bu çocuk bence!" gibi garip narsist söylemlerden kaçınınız. 

Hamile insanının tripleri tamamen hormonel değildir ama fazla alınganlığı hormonel olabilir. Altta yatan nedene değil size bozulmasının sebebine bakın.

Hamile insanı dinleyin, korkularını, endişelerini paylaşın.

Hamile insanının karnının küçüklüğü ya da büyüklüğü hakkında yorumlar yapmayınız.










Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...