Hayat bazen tokat gibi çarpıyor insanın yüzüne. Saçma kırgınlıklarla, anlık sinirlerle anlamsız kararlar alıyoruz. Hayatın ne kadar kısa ve ne kadar hızlı olduğunu es geçip tüm odunluğumuzla yaşamaya devam ediyoruz.
Sene 2005; ekşi sözlükte 6. nesil yazar olarak sabahlara kadar heyecanla yazı yazıyorum. O zamanlar Küçük Prens çantaların, çizmelerin üzerine basılmamış hatta her yayınevinden abuk bir baskısı çıkmamış daha. Küçük Prens'i yeni yetmeler ya da pinterestçiler değil gerçekten okumayı sevenler, kitabı anlayanlar biliyor. Yazdığım Küçük Prens ve Radiohead yazılarından sonra mesaj kutum yanıyor. O, mesaj atıyor ve aynı başlığa yazdığı benzer yazıları okumamı istiyor. İşte öyle başlıyor bir dostluğun hikayesi. Doğum günleri soruluyor şaşırılıyor, gidilen okullar, yaşam hikayeleri, hobiler, sevilen ülkeler, sevilen renkler (o zamanlar Gogol Bordello basbas start wearing purple diye bağırıyor), yaşanan mahalleler, arabalar, ayakkabılar birbirinin aynısı çıkıyor. O senenin Rock İstanbul'unda buluşmaya karar veriliyor. O güne kadar aralıksız sohbet ediliyor ve festival günü geliyor. Birbirimize koşup sarılıyoruz. Ve öyle başlıyor hikaye.
Sonrasında anılar yaratılıyor senelerce. Tüm doğum günleri beraber kutlanıyor (arada sadece iki gün fark), geceleri s.o.s olarak birbirine koşuluyor, sabahlara kadar dinleniyor, konuşuluyor, hayat kurtarılıyor araya bir de bir film sıkıştırılıyor. Sonra o nişanlanıyor, evleniyor, biz büyür gibi yapıyoruz ama hiçbir şey değişmiyor. Yaşımız büyüyor ama biz hiçbir zaman teyze olmama sözü veriyoruz. Zaten istesek de olamayacağımızın farkında olarak.
Hep birbirimizin yanındayız; o bana yeni müzik grupları öğretiyor (o zamanlar indie sevmeyeni sopayla dövmüyorlar ya da her yer garip isimli müzik grubu dolu değil), ben mutfağındaki köşemde bacaklarımı birleştirmiş oturuyorum. O zamanlar yemek yapmayı çok bilmiyorum; ben mutfak köşemde oturuyorum o Emine Beder gibi yemek yaparak bana gösteriyor "okumayı biliyorsan yemek de yapabilirsin" diyor soğanları tencereye doğrarken, ben "haa evet" diyorum ilgiyle.
Beni arıyor "Edom gel sana muhteşem bir film izleyeceğim" diye ben koşarak gidiyorum bir Kim Ki Duk koyuyor ekrana. Ben sabırla filmi izlerken bir anda sinirle kalkıp çantamı alıp evden gidiyorum. Bir daha Kim Ki Duk izlememeye karar veriyoruz. Ama benim geçirdiğim sinir krizine senelerce anlam veremeyip kahkaha atıyoruz.
Sonra ben tepetaklak oluyorum. Yeniden hayatı öğrenmem gerekiyor o geliyor elimden tutuyor; duştan fırladığı ıslak saçlarıyla hastanede üzerime eğilip "çok zor olacak ama geçecek söz veriyorum" diyor ve gerçekten öyle oluyor. Geçiyor.
Sonra hayat oluyor. Biz küsüyoruz. Ben evinin önünden her geçerken pencereden onu görmeye çalışıyorum, bazen gözlerim doluyor bazen inip kapısını çalmaya karar veriyorum ama evinin önünde park yeri olmamasını bahane edip devam ediyorum yoluma. Onun bebeği oluyor ben ordan burdan bebeğin fotoğrafına, videolarına ulaşıp kendi kendime gülümsüyorum. (Ne korkunç bir şeysin sen akrep inadı...) Koskoca 21 ay hiç konuşmadan geçiyor. (Ben onu gizlice takip ediyorum o beni gizlice takip ediyor; öyle ki barıştıktan sonra bana gönderdiği doğum videosuna cevap olarak "biraz korkutucu olacak ama ben bu videoyu çoktan izledim" diyorum o bana "ben de senin nişan videonu izledim ne var" diyor:))
Hayat durmadan kaçıyor. Ben nişanlanıyorum, evleniyorum ama o olmuyor. Davetiyete adını yazıp yazıp siliyorum. En büyük hatalardan birini yapıp göndermiyorum. Ama hep düşünüyorum; pelo olsa ne severdi, pelo da izlemiş midir acaba bu filmi?
Sonra o gün geliyor. Onun hayatının en değerli insanının, bana çok şey öğreten bizim Erdal Amcamızın onun babasının gittiğini duyuyorum. Benim orada onun yanında olmam lazım diye düşünüyorum. Tereddütle mesaj atıyorum. Mesajın sonuna da bir bebeğim olacağını ve o bebeğin ya onun ya da benim doğum günümde doğacağını söylüyorum. Mavi tiki görüyorum; sonra çevrimdışı oluyor. "Okudu umursamadı" diye düşünürken telefonum çalıyor. O arıyor. Ağlıyoruz. Telefonda ağlıyoruz. Susamıyoruz. Biriken söyleyemediğim her harf her kelime boğazıma tıkılıyor, nefesim kesiliyor. "Yarın orada olacağım" diyorum. "Tamam ama bebeğine dikkat et" diyor. Gece geçmiyor. Sabah oluyor. Camiiye gidiyoruz. Uzaktan onu izliyorum, adımlarım yanına gitmek istiyor ama ben tabutta yatan Erdal amcanın fotoğrafına odaklanıyorum yürüyemiyorum. Annemin elini sıkıyorum. Sağ bacağım titriyor. Duruyorum. O beni görüyor; hızlı adımlarla yanıma geliyor ve bana sarılıyor.
Sarılıyoruz. Biriken tüm sarılmalarımızı orada, o camii avlusunda, Erdal Amcanın önünde yapıyoruz. "Hamile yüzü gelmiş mi bir bakayım" diye yüzümü tutuyor. O çok sevdiğim hatta bazı zamanlar kendimi taklit ederken bulduğum mimik sesiyle "gelmiş gelmiş" diyor. Bacağım titriyor, içim acıyor gülümsüyorum. "Eda hani konuşurken o kız teyze gibi, o çocuk amca olmuş artık deriz ya hep işte hen bugün teyze oldum, anladım nasıl olunurmuş teyze, çok canım yanıyor" diyor. Benim kalbimde bir şey cız ediyor, konuşamıyorum öyle bakıyorum. Biriken tüm kelimeler nefes borumdan aşağı diziliyor; karnımda toplanıp midemi kıvırıyor. Dünyanın en faydasız insanı gibi hissediyorum susarken. Cebimden çıkarttığım garip japon çiçeği kolonyasını uzatıyorum sanki o garip plastik şişe onu iyi hissettirecek sanrısıyla avuçlarına döküyorum. İçim paramparça oluyor. O son altı aydır neler yaşadığını anlatıyor ben paramparça oluyorum, kendime kızıyorum. O hastane kapısından ona destek olmaya girmediğim için, Erdal Amca'ya veda edemediğim için, en zor günlerinde elini tutup dikkatini dağıtamadığım için kendimden nefret ediyorum.
Hayatımda gördüğüm en kalabalık cenazelerden birisi. Herkes orada, güzel insanlar biriktirmiş Erdal Amca, herkes yüzünde acılı bir gülümsemeyle güzel anılardan bahsediyor. Herkesten bir parça eksilmiş. Sonra o yine tüm acısıyla bana bakıyor, yanıma geliyor yine ve "gel buraya" diyor. Görüşmediğim bir arkadaşımızın yanına götürüyor "artık anı yaratacağız, küsmeyeceğiz! Babam bizi biraraya getirdi bakın" diyor. Biz sarılıyoruz. Anı yaratmaya devam etmeye o camiide o musalla taşının önünde karar veriyoruz.
Sonra imamın "kadınlar cenaze namazı için geriye çekilsin" lafını duymazdan gelip bütün teyzeler yanyana cenaze namazı için saf tutup hareketsiz durup sessizce ağlayarak namazın bitmesini bekliyoruz.
