Beş ay sonrasına uçak bileti alan, ucuzmuş diye erken tatil rezervasyonunu bir sene önceden yapan, üniversitede okurken evlendiğinde oturacağı evin kredisini ödeyen hatta yağmur yağacağını hava durumundan öğrenip de çantasına şemsiye koyan insanların kendine ve hayatın rutinliğine olan güvenlerine hep hayran kalmışımdır.
Bu tip insanlar hayat tarafından pek şaşırtılmıyorlar. Hayatı daha sakin yaşayan ve o tatile bir sene sonra gerçekten de gidebilen insanlar sanırım hayatın "olaysız yaşam" kadrosuna erken kayıtla dahil olmuş insanlar.
Ben ise o kadroya yanından köşesinden dahi girme şerefine nail olamadım. Ben uzun zaman önceden plan yapmam. Elbette plan yapmayı denedim. Örneğin Amy Winehouse konserine gidememenizin sebeplerinden birisi benim o konsere dört ay öncesinden bilet almış olmam olabilir. Aylar öncesinden alınan ucuz uçak biletleri ise kesinlikle yanmaya mahkum biletler oluyorlar.
En sonunda hayalimdeki işi buldum derken kontratı imzalamadan bir hafta önce dünyanın en absürd hastalığı nedeniyle (kedi tırmığı hastalığı!) hastaneye yatırılıp günlerce hastanede haftalarca da evde yatakta kalmış olmam "olaylı yaşamlar" kadrosunun en kıdemli elemanlarından biri olmama sebeptir. Kadronun en üstlerine terfi etmeme sebep olan bir takım ağır rütbeli olaylar ise bu yazının konusu olamayacak kadar mühim ve uzundur.
Etrafınıza bir bakın: düğünden önce kaza yapan, hayatınınının iş görüşmesine gideceği gün yakınını kaybeden, üniversite sınavı sabahı ishal olan insanlarla ben aynı kadrodayım.
Hayatın aslında hiç ciddiye alınmayacak bir kavram olduğunu bana hatırlatması kimi zaman en ağır şekilde kimi zamansa hafif şakacıklar şeklinde oluyor. Ben rutine kaptırmış giderken, hayatın gündelik ve o an için önemli görünen aslında hiç de önemli olmayan problemleriyle boğuşup canımı sıkarken bir anda öyle bir olay oluyor ki ben öyle kalakalıyorum. Kendimi yeniden başlatmak zorunda kalıyorum:
20 Mayıs Cuma günü annemin 61. yaş gününü kutlamak için cümbür cemaat Münih'e geldik. (Aslında iki gün önceden de aylar öncesinden aldığımız ucuz Zürih uçak bileti ile Zürih'e gitmemiz gerekiyordu ama elbette ki spor yaparken bağ çekmesi gibi absürd bir sorun yaşadığım için uçak sabahı yürüyemediğim için gidemedik...)
Annem kalp krizi geçirdi. O göl kenarında, dünyanın en huzurlu mekanlarından birinde 61. yaş gününde annem kalp krizi geçirdi. Sedyeye yatırılırken "tam annemle babamın öldüğü yaştayım bugün" dedi. Sonra ambulansın sirenleri duyuldu.
Seneler önce by pass geçirdiği damarlardan birisi tıkanmış. Acil olarak ameliyata aldılar bir stent daha taktılar. İki gündür yoğun bakımda. Ama daha iyi. Görünüşe göre bir ay kadar buralardayız.
Yapılan tüm planlar ertelendi, tüm her şey bir anda geri planda kaldı. Hayat yine komiklikler yaptı bana, bize. Annem gitti sonra geri geldi. Ben yine silkelendim. Hepimiz kendimize geldik.
Şu anda en büyük gündemim annemin bir an önce iyileşmesi ve de heyecanla beklediğimiz bebeğimizin beş ay sonra sağlıklı ve hayatı ciddiye almayan bir insan olarak aramıza katılması:)
Eğer sabırla bu yazıyı okuduysanız lütfen bir dakikalığına arkanıza yaslanın ve derin bir nefes alın. Bu sabah sizin canınızı sıkan şeyi bir düşünün sonra "ölümle" kıyaslayın. Dün akşam tartışmanıza sebep olan konuyu düşünün "ölümle" kıyaslayın. Hangisi galip geliyor? Hayat dediğiniz şey bir anda sizi tepetaklak yapabiliyor. Silkelenin ve kendinize gelin. Hatta amaaan o günlerdir yemediğiniz çikolatayı da ısırın gitsin🎈
Sevgilerimle. Kib. Bye.
Olaylı yaşamlar kadrosu PHD Eda Doğan Hacıoğlu — at Starnberg Klinikum