Ana içeriğe atla

Çalışma Demiyor Çalış Ama Hobi Olarak Çalış Diyor

Birisi çıkıyor diyor ki "tüm kadınların çocuk yapması lazımdır, bir kadın için önemli olan çocuk yapmak ve evine bakmaktır, çalışma demiyorum onu da yap ama hobi olarak yap". Biz de susuyoruz, susuyoruz çünkü korkuyoruz. Cumhurbaşkanına hakaret suçunun kaldırılması için anayasa mahkemesine başvuran hakim bugün Trabzon'a sürülmüş. Biz de korkuyoruz ya evlenmeyen ya da çocuk yapmayan kadınları da evlerinden zorla sürerse diye. Susuyoruz çünkü mahkemelerde binlerce pembe dosya üzerinde siyah kalın kalemle yazılmış" cumhurbaşkanına hakaret" suçu başlığıyla sıra bekliyor. 

Belki de aynı sıralarda ama kesinlikle aynı hukuk kitaplarını okuduğumuz, aynı kanunları ezberlediğimiz meslektaşlarımız üstün yorum yeteneklerini de kullanarak her sözcüğün cumhurbaşkanına hakaret oluşturabileceğini savunan dilekçeler yazıyorlar satırlarca. Bilmiyorlar ki davaları kazanmalarının sebebi üstün hukuk yetenekleri ya da gelişmiş avukatlık becerileri değil, o dilekçede ne yazılırsa yazılsın zaten kararlar verilmiş. Velhasıl, korkuyoruz. Gezi'den beri kanımıza daha da işleyen sarkazm yeteneğimizle bir şeyler söylemeye çalışıyoruz. Sarkazm ile acımızı, öfkemizi ifade etmeye çalışıyoruz. Niye direkt söylemiyoruz? Çünkü korkuyoruz, başka evlere, başka hayatlara, başka şehirlere, başka yataklara sürülmekten korkuyoruz. Çünkü başımızda Ettelaat var. Ettelaat yönetime bile kadın almıyor ama kötü niyetinden değil "kadın çocuk yapsın, kocasına baksın bak zaten interneti de hızlandırdık isterse evinden çalışsın" diyor Ettelaat.*

Kadın evden çalışsın; devlet dairelerinden çekilsin, meclisten çekilsin, yönetimlere bulaşmasın, mahkemelerden, hastanelerden çekilsin; ama evden çalışsın. Kadın isterse en iyi üniversiteleri bitirsin, en iyi üniversitelerde yüksek lisans yapmış olsun, 3 dil konuşuyor olsun ama eğer karşısında pipisi olan bir canlı varsa yenilgiyi kabul edip evine gitsin, kocasını beklesin sonra da hamile kalsın. Kadın erkek canlısı ile rekabete girme hadsizliğini göstermesin. 

Çocuk yapmak istemeyen kadın "yarım kadındır" sözü hastanelerin, devlet dairelerinin duvarlarına asılsın. Beyni olan erkeğin beynini kullanmaması suç olmasın ama rahmi olan kadının rahmini kullanmaması suç olsun. Eğer kadının çocuğu biyolojik nedenlerden dolayı olamıyorsa adam başka kadın alsın, çocuğu olmayan kadın ev işlerini yapsın çocuk yapabilen de çocukları yapsın, evde huzur içinde yaşansın. 

Tecavüz edilen kadın fırsattan istifade tecavüzcüyle evlendirilsin. Kadın eğer hamile kaldıysa, tecavüzcünün düğünü de devlet tarafından karşılansın. Ülkenin resmi sembolü "pipi" olsun. Her yerde altın pipi heykelleri olsun. Kadınlar evlenirken "önce anne olacağıma, evi temiz tutacağıma söz veriyorum" diye yemin etsinler. 18 yaşına gelen kadın "kariyerime odaklanmayacağıma, önceliğimin bir koca bulup bir sürü çocuk yapmak olacağına yemin ederim" diye yemin etsin. Erkeklerin nasıl sünnet töreni oluyorsa kadınların da kadınlık yemin törenleri olsun. 

Biz de susmaya devam edelim. Çocuk yapamayan, yapmak istemeyen, evlenmek istemeyen tüm yarım kadınları Uganda'ya göndersin devlet. Anayasa'nın ikinci maddesi Cumhurbaşkanı'nın kriterlerine uygun kadını ayrıntıyla belirtsin ülkede bulunan tüm kadınlar o kriterleri taşısın. Taşımayı reddedenler sınırdışı edilsin. 

Not: Bu yazı 4.5 aylık, iş güç sahibi bir hamile tarafından yazılmıştır eğer haddini aşan bir durum varsa hormonlarına verin (!). 

* Ettelaat: Yazıda İran'da bulunan ahlak polisleri olarak kullanılmıştır. İran istihbarat  teşkilatı. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...