Bir süredir hamileliğimde bir takım sorunlar yaşıyorduk; bebek ile ilgili can sıkıcı problemler oldu. Epey sıkıntılı, korkulu, endişeli birkaç gün geçirdik. Çok korktum. Çok korktuk. Doğumdan sonra bir ihtimal belki ufak bir operasyon geçirmesi gerekebileceğini söyleyen doktor çıkışında bir anda ağlamaya başladım. Ahmet'e "ya o operasyonda canı yanarsa?" dedim ağlayarak. Ahmet gülümsedi; "sen gerçekten anne oldun artık, hiçbir şey olmayacak merak etme" dedi. Ama çok korktuk. Hiç tanımadığım bir canlının canı yanma ihtimali beni hiçbir şeyin korkutamadığı kadar korkutmuştu ve şaşkındım. Ağladım. Çok ağladım.
Bayramı ikimizde birbirimize bu konu hakkında pek bir şey söylemeyerek geçirdik. Elimi karnıma koydukça korktum. Sonra bayram sonrası geldi, biz önce pazartesi günü sonra da perşembe günü doktorlara gittik ve güzel haberleri aldık "bebeğimiz yani Bulut Can'ımız iyiydi." "Daha fazla kurcalamak aşırı olur" dedi doktorlar. "İçinizi ferah tutun her şey yolunda" dediler. Ben yeniden doğdum. Daha hiç tanımadığım, görmediğim bebeğimiz iyiydi ve ben hayatım boyunca hiç yaşamadığım bir mutluluk yaşadım. Doktor güzel haberleri verirken ekrana bir anda bebeğimizin uyuyan 3boyutlu görüntüsünü koydu. Bebeğimizle tanıştım. Dudaklarını bükmüş uyuyordu, artık gerçekten de olmuştu. Masumca uyuyordu. İyiydi! Heyecanlandım, mutlu oldum, içim sanki salıncağa binmiş gibi kalktı, karnımda kelebekler uçuştu... Ağladım. Mutluluktan ağladım.
Perşembe akşamından dün geceye kadar dünyanın en huzurlu insanı bendim. O tekmeledikçe ben gülümsüyordum. Heyecanlanıyordum. Sırf bir tekmesini daha hissedeyim diye tam koltuktan kalkacakken kalkmıyordum.
Sonra dün gece oldu. Ben yine korktum. Bu sefer sağlığı için değil geleceği için korktum. Belki 6. aya girdiğimiz için normal bir durumdur ama dün gece ben televizyonda haberi görür görmez başlayan minik tekmeler tüm gece durmadı. Şimdi bile hala aralarda devam ediyor. Huzursuzum, huzursuzuz Amerika'da doğum olayına hiç sıcak bakmazken, maddi manevi bize uymuyo diye düşünürken bir anda Amerika'da doğum olayını düşünmeye başladık. Sürekli ihtimalleri değerlendiriyorum gözlerimi kapatıp. Daha çok var büyümesine ama ya gerçekten daha da kötüye giderse diye düşünüyorum. En doğrusunun ne olduğunu kestirmeye çalışıyorum. Kemerle dövülen bebek suratlı zavallı askerin surat ifadesine bakıyorum canım acıyor, o kadar insan ölmüşken bizim eğitimlerimizin yarısına bile sahip olmayan insancıkların "bu bir başarıdır" açıklamaları yapmalarına çıldırıyorum, gece tepemizden geçen jetin nasıl korkuttuğunu düşünüp "ya hayatımız artık hep böyle olursa" diye endişeleniyorum. İmam camiiden bağırdıkça evlerinde korkan çocukları, dün gece aileleri ölen çocukları, çocukları zorunlu askerlik yapan anneleri düşünüp deliriyorum.
Özür dilerim Bulut Can; seni yanlış zamanda ve yanlış yerde dünyaya getirmek üzere olduğumuz için özür dilerim oğlum. Oysa ki biz "Can"'ımızın mutluluktan hep "Bulut"ların üzerinde hissetmesini planlıyorduk...