Ana içeriğe atla

Sevgili Uyuz Cemil İpekçi'ye Açık Mektup

"Ertesi gün bıçak gibi kestim. 3 gün hasta yattım ve bir daha 14 senede 1 kez gördüm. O her gün telefon açtı telefonu kapattım 4-5 defa konuştum. Son vefatından bir hafta önce tekrar aradığında cevap verdim. Helalleşmek için ama ömrümce onu sevdim hala çok seviyorum." 

Sevgilinizi kaybettikten sonra verdiğiniz röportajda bu cümleri kurmuştunuz. Röportajı okuduğumu hatırlıyorum; üzülmüştüm sizin için. Senelerce gizlice yaşanan bir ilişki, suçluluk duygusuyla harmanlanan bir aşk ve kavuşamadan doya doya sarılamadan biten bir hikaye. Çok üzülmüştüm. 

Dün o tweetinizi okudum "üç milyon uyuz Suriyeli" diye başlayan faşizmin, ırkçılığın, cahilliğin, nefretin en dibine vurmuş olan söyleminizi defalarca okudum. Hiç adetim olmamasına rağmen dayanamadım sakince size mülteci tanımını yazdım. Mülteci: Ülkesinden zulüm göreceği konusunda haklı bir korku taşıyan ve bu haklı korku nedeniyle ülkesinden ayrılan kişi. Örnek: İran'dan kaçan eşcinsel kişi, savaştan kaçan üç milyon Suriyeli... Ama anlatamadım zira beni engellediniz. Büyük acılar kimi insanı daha insanlaştırırmış kimisini ise insanlığından çıkartırmış. Size olan sanırım ikincisi. 

O üç milyon uyuzun çoğu sizin yaşadığınız o büyük acıyı yaşadı ya da yaşamamak için ülkelerinden kaçtılar. Dikkatinizi çekerim: Ülkelerini satmadılar, ölmemek için ülkelerinden apar topar kaçtılar. Mallarını, mülklerini bırakıp; seyahat edemeyecek, sınırdan kaçamayan durumda olan engelli, yaşlılarını bırakıp güvenli bir hayata kaçtılar. O üç milyon uyuzun kimisi sizin gibi sevgilisini sonsuza dek kaybetti, kimisi sevdiğinin elini sımsıkı kavrayıp sınırdan kalbi güp güp atarak geçti. 
Eminim Cihangir'de bir cafede oturmuş şarabınızı yudumlarken sahile cesedi vurmuş o küçücük bebeği konuşup üzülmüşsünüzdür. Hah işte o küçücük uyuz bebek de uyuz ailesi tarafından daha güvenli bir hayata kaçırılırken boğularak öldü. Sokaklarda dilenen o uyuz Suriyeliler de hayatta kalmak için çırpınıyorlar.  

En büyük acılardan birisini yaşadığınız için belli daha zalim daha acımasız bir insan olmuşsunuzdur artık onu bir derece anlarım tamam. İnsanlığı kaybetmek çok zor olsaydı bu ülke bugün bu halde olmazdı zaten. Travmalarımızı başkalarına kusmakta ustayız nasılsa. 

Homofobik bir hükümette azınlık olarak yaşayan bir eşcinsel olarak ezilmenin, ayrımcılığın, özgürce yaşayamamanızın en büyük nedenlerinden birisinin at gözlüğü takmış, cahil, ırkçı, faşist kafa yapılarından oluşan topluluklar olduğunu da mı anlayamadınız? Türkiye'de yaşayan bir eşcinselin nasıl faşist olabileceğine aklım ermiyor. Özgürce sevmeyi savunan bir insanın nasıl böyle nefret konuşmaları yapabildiğini anlayamıyorum. Kendinizi ne kadar komik bir duruma düşürdüğünüzü hala farkedemediniz di mi? 

Bu ülkede bir eşcinsel olarak özgürce, rahatça taciz edilmeden yaşayabilmenizin tek nedeni maddi durumunuzun iyi olması, ailenizin bilinen insanlar olması, nüfuslu tanıdıklarınızın olması. Modacı bir eşcinsel olarak muhtemelen cinsel tercihleriniz yüzünden hiç işten atılmamışsınızdır ya da etrafınızda biraz daha açık fikirli, okuyan, hümanist, aydın insanlar vardır da arkanızdan "ibneye bak lan" demiyorlardır. Size önerim dün o tweetle hayranlığını kazandığınız topluluklarla bir kaç hafta geçirmeniz. Örneğin sırf bir erkeğe aşık olduğunuz için milletvekilliğine aday gösterilemeyeceğinizi duydunuz mu? Lütfen pamuklara sarıldığınız ve nerede olduğunuzu unuttuğunuz o cam fanustan çıkın ve o insanlarla bir hafta geçirin. Bakalım faşizm, ayrımcılık, ötekileştirme, nefret konuşmaları sadece o uyuz Suriyeliler için mi yoksa bu ülkede yaşayan farklı tüm topluluklar için mi o zaman anlarsınız. 

Ülkenin tüm başındakiler her fırsatta homofobik söylemlerde bulunuyorlar. Ellerinden gelse cinsel tercihi tüm farklı olanları Taksim'de sallandıracaklar ama ülkenin ilk transeksüeli sırf parası olduğu için dualar ederek türbeler açtırıyor, büyük liderlerin (!) masalarında oturup pozlar veriyor. Hepiniz delirmiş durumdasınız. Saçmasapan şizofrenik bir yanılsama ile cehaletin parlak yollarında seke seke ilerliyorsunuz. Hayırlısı olsun.

Not: O üç milyon uyuzun üç milyonu da vatandaşlık almayacak. Zaten normal ülkelerde mültecilere vatandaşlık verilmez belirli sosyal haklar tanınır. Faşizmden ve dikkat çekmek için attığınız tiksinç tweetlerinizden zaman kalırsa açıp biraz kitap okuyun, literatüre bakın, dünyadaki örnekleri inceleyin. Belki bir ihtimal eleştirmeniz gereken doğru noktaları yakalar, asıl eleştirilmesi gerekenleri eleştirirsiniz. 



Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...