Ana içeriğe atla

02.09.2016- Uykusuz Gecelerin En Özeli


Sene 1997 bir cuma gecesi ama ben uyuyamıyorum; huzursuzum çünkü Serenle cuma günü çıkış töreninde kavga etmişiz ve ben öfkemi bastıramıyorum. 

Sene 1998 bir pazartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum; çünkü okullar açılmış ve baş düşmanım Serenle aynı sınıfa düşmüşüz. 

Sene 1999 bir pazar gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün başka bir okulda liseye başlayacağım ve Seren'de o okulda olacak. Huzursuzum.

Sene 2000 bir pazar gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün lise 2'nin sınıfları belli olacak ve ben en yakın arkadaşım olmuş olan Serenle aynı sınıfa düşmezsek diye tedirginim. 

Sene 2001 bir perşembe gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün başka bir ülkeye gidiyorum ama yan yatakta ağlayarak uyuyakalan Seren'den ayrılacağım için huzursuzum.

Sene 2002 bir cuma gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün koskoca bir sene sonra Seren ile buluşacağım.

Yine aynı sene ve bir cumartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü sabaha kadar konuşuyoruz. Yine birikmiş konuşacak şeyler.

Sene 2003 bir cumartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü Seren haftasonu için yanıma kaçmış ve ben uyuyamıyorum çünkü yediğimiz kokoreç ve wafflelar midemi rahatsız etmiş.

Sene 2004 yine bir cumartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü Seren'i görmeye gitmişim ve sabaha kadar bitirdiğimiz devasa tekila şişesi canımıza okumuş. Kahkaha atmaktan yorgun düşmüşüz.

Seneler geçiyor, uykusuz geceler tüm mesafelere rağmen bitmiyor. Bazen telefonda bazen Taksim'de bazen Mersin'de ama beraber geçirilen uykusuz geceler hep devam ediyor; Mezuniyet öncesinde, yeni işler öncesinde, hastaneler öncesinde, sıkıntılı gecelerde,  sözler öncesinde, nişanlar öncesinde, düğünler öncesinde hep ortak uykusuz geceler oluyor. Onca mesafeye, onca insan kalabalığına, onca değişikliğe rağmen ortak uykusuz gecelerimiz bitmiyor. 

Sene 2016 bir perşembe gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü yarın gece "o" geliyor. Hayatımızın "ilk" küçük kahramanı geliyor. Seren'in bebeği geliyor. Ben gerçekten ilk defa teyze oluyorum. Huzursuzum çünkü gidemiyorum. Heyecanlıyım çünkü 24 saatten bile az bir süre kaldı. Çok garip hissediyorum. 

İkinizin arası sadece 10 hafta olacak. Açılışı Yüce yapıyor. Sonra da Bulut Can geliyor. İstiyorum ki; hep birbiriniz için telefonun bir ucunda olun. Farklı olun, farklı hayatlarınız olsun, farklı ilgi alanlarınız, farklı hobileriniz olsun ama bir yanınız hep aynı olsun. Öyle aynı olsun ki biriniz mutlu olduğunda diğeri de gülümsesin. "Dostluk" kelimesinin öylesine sıradan bir kelime olmadığını bilin. Dostluğun iki görüşte olmadığını gerçek dostluğu oluşturmanın ve korumanın günler, geceler, seneler aldığını bilin. Uykusuz geceleriniz olsun; birbirinizle dertleştiğiniz, gülmekten uyuyamadığınız, hayata dair sorularla birbirinizin kafasını karıştırdığınız geceleriniz olsun. 

Sen de annen gibi vefalı ol Yüce, annen gibi dostların ağladığında ağla, dostların gülümsediğinde gülümse. Öyle içten ol ki senin dostun da omuzunda hep bir hayali el olduğunu hissettsin. Öyle samimi ol ki senin dostların da senin olduğun ortamlarda huzurlu hissetsinler. Annen gibi komik ol; hayatla dalga geç. Annen gibi duygusal ol; insanları sev ama gerçekten sev. Annen gibi inatçı ol; kaşlarını çatıp inatla yoluna devam et. Annen gibi kendine güvenli ol; kendinle dalga geç. Annen gibi gerçek ol; seni ilk defa görenler senden çekinsinler ama seni tanıdıkça sana hayran kalsınlar. Annen gibi cesur ol; haksızlık ile karşılaşınca susma. Annen gibi dost ol; kimi zaman dostlarının uykusuz gecelerini paylaş kimi zaman dostlarına uykusuz geceler yaşat. 
Annen gibi ol Yüce... Ama en önemlisi de çok mutlu ol hep mutlu ol olur mu Yüce... 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...