Sene 1997 bir cuma gecesi ama ben uyuyamıyorum; huzursuzum çünkü Serenle cuma günü çıkış töreninde kavga etmişiz ve ben öfkemi bastıramıyorum.
Sene 1998 bir pazartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum; çünkü okullar açılmış ve baş düşmanım Serenle aynı sınıfa düşmüşüz.
Sene 1999 bir pazar gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün başka bir okulda liseye başlayacağım ve Seren'de o okulda olacak. Huzursuzum.
Sene 2000 bir pazar gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün lise 2'nin sınıfları belli olacak ve ben en yakın arkadaşım olmuş olan Serenle aynı sınıfa düşmezsek diye tedirginim.
Sene 2001 bir perşembe gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün başka bir ülkeye gidiyorum ama yan yatakta ağlayarak uyuyakalan Seren'den ayrılacağım için huzursuzum.
Sene 2002 bir cuma gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü ertesi gün koskoca bir sene sonra Seren ile buluşacağım.
Yine aynı sene ve bir cumartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü sabaha kadar konuşuyoruz. Yine birikmiş konuşacak şeyler.
Sene 2003 bir cumartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü Seren haftasonu için yanıma kaçmış ve ben uyuyamıyorum çünkü yediğimiz kokoreç ve wafflelar midemi rahatsız etmiş.
Sene 2004 yine bir cumartesi gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü Seren'i görmeye gitmişim ve sabaha kadar bitirdiğimiz devasa tekila şişesi canımıza okumuş. Kahkaha atmaktan yorgun düşmüşüz.
Seneler geçiyor, uykusuz geceler tüm mesafelere rağmen bitmiyor. Bazen telefonda bazen Taksim'de bazen Mersin'de ama beraber geçirilen uykusuz geceler hep devam ediyor; Mezuniyet öncesinde, yeni işler öncesinde, hastaneler öncesinde, sıkıntılı gecelerde, sözler öncesinde, nişanlar öncesinde, düğünler öncesinde hep ortak uykusuz geceler oluyor. Onca mesafeye, onca insan kalabalığına, onca değişikliğe rağmen ortak uykusuz gecelerimiz bitmiyor.
Sene 2016 bir perşembe gecesi ama ben uyuyamıyorum çünkü yarın gece "o" geliyor. Hayatımızın "ilk" küçük kahramanı geliyor. Seren'in bebeği geliyor. Ben gerçekten ilk defa teyze oluyorum. Huzursuzum çünkü gidemiyorum. Heyecanlıyım çünkü 24 saatten bile az bir süre kaldı. Çok garip hissediyorum.
İkinizin arası sadece 10 hafta olacak. Açılışı Yüce yapıyor. Sonra da Bulut Can geliyor. İstiyorum ki; hep birbiriniz için telefonun bir ucunda olun. Farklı olun, farklı hayatlarınız olsun, farklı ilgi alanlarınız, farklı hobileriniz olsun ama bir yanınız hep aynı olsun. Öyle aynı olsun ki biriniz mutlu olduğunda diğeri de gülümsesin. "Dostluk" kelimesinin öylesine sıradan bir kelime olmadığını bilin. Dostluğun iki görüşte olmadığını gerçek dostluğu oluşturmanın ve korumanın günler, geceler, seneler aldığını bilin. Uykusuz geceleriniz olsun; birbirinizle dertleştiğiniz, gülmekten uyuyamadığınız, hayata dair sorularla birbirinizin kafasını karıştırdığınız geceleriniz olsun.
Sen de annen gibi vefalı ol Yüce, annen gibi dostların ağladığında ağla, dostların gülümsediğinde gülümse. Öyle içten ol ki senin dostun da omuzunda hep bir hayali el olduğunu hissettsin. Öyle samimi ol ki senin dostların da senin olduğun ortamlarda huzurlu hissetsinler. Annen gibi komik ol; hayatla dalga geç. Annen gibi duygusal ol; insanları sev ama gerçekten sev. Annen gibi inatçı ol; kaşlarını çatıp inatla yoluna devam et. Annen gibi kendine güvenli ol; kendinle dalga geç. Annen gibi gerçek ol; seni ilk defa görenler senden çekinsinler ama seni tanıdıkça sana hayran kalsınlar. Annen gibi cesur ol; haksızlık ile karşılaşınca susma. Annen gibi dost ol; kimi zaman dostlarının uykusuz gecelerini paylaş kimi zaman dostlarına uykusuz geceler yaşat.
Annen gibi ol Yüce... Ama en önemlisi de çok mutlu ol hep mutlu ol olur mu Yüce...

