19 Ekim sabah 08.00 civarında alarmın sesiyle yataktan kalktım. Sakin bir gün olmalıydı zira hamileliğimin 37. haftasının ilk günündeydim ve son haftaların uykusuzluğu ve yorgunluğu her daim bünyeyi vuruyordu. Yataktan adımımı atar atmaz o hep merak ettiğim "su gelmesi" başladı. Kararsızdım acaba hamileliğin bir başka sürprizi de çiş tutamamak mı diye düşünürken sanki dışarıdan biriymiş gibi olan biteni izliyordum. Doğumun başladığını düşündüm ama ilginç bir şekilde bu duruma hiç şaşırmadım zira beni tanıyanlar çok iyi bilirler ki plan program yapmak benim hayatıma kodlanmamıştır. Sakince doktorumu aradım durumu anlattım "hımm bir hastaneye git o zaman orada doktor Özgüç' ü bulun" dedi. Hazır telefonu elime almışken durumu bir de doktor google'a sorayım dedim. Kendisinden su gelmesinin tarifini istedim; google'ın bana anlattıkları birebir yaşadığım şeyle aynıydı. Kadınlar klubü postlarında travmalar yaşamadan (muhtemelen doğum başlarsa rabbime şükretmemi ya da kocişime ve görümceme sütlaç yapmamı filan öğütleyen yazılar okuyacaktım) aklım başıma geldi ve babamı aradım; "baba sanırım doğum yaklaştı, annemi panikletmeden gelip beni alır mısın?" dedim. Sonra eşimi aradım ve sesim titreyerek "sanırım suyum geldi ama hiç emin de değilim sen tetikte ol ama yanlış alarm da olabilir bekle" dedim. Sonra ne olduysa içime 8. doğumunu yapan Hacer teyzenin sakin ve cool ifadesi girdi ve kalkıp duşa girdim, hayatı dahi son ana bırakan insan olarak valizimi bu sefer ana iç güdüsüyle önceden hazırlamıştım, kendimi takdir ederek valizimi kapattım ve hazırdım. Kapı çaldı; teyzem girdi içeri. Kendisini su patlaması kutlamalarıyla içeri buyur ettim. Eşyalarımı toparladık ve yağmurlu bir çarşamba sabahı 09.00'da Beykoz'dan Maslak'a doğru yola çıktık.
Selektörlerimiz yanıyordu, babam tüm dede ve baba paniğiyle kornaya basıyordu ama kimse yol vermediği gibi aksine çakarlı kırolar sıkıştırmak suretiyle yolumuzu kesiyor, acil şeridine girmemize rağmen arkadan korna çalarak bizden yol vermemizi istiyorlardı. Google ise bize sakin olmamızı "su geldikten saatler sonra doğumun gerçekleştiğini" söylüyordu. Dikkatimi dağıtmak için telefona odaklanmış önce fotoğrafçımız ve dostumuz olan Melis'e "emin değilim ama doğum oluyor olabilir haber bekle" yazmış sonra aile grubuna haber vermiştim. Bu sırada annem aralıksız olarak arıyor, geleceğini sakin kalmamı söylüyordu.
45 dakikalık bir yol macerasından sonra FSM üzerinde doğuran kadın olarak haberlere düşmemiş olmanın rahatlamasıyla acile giriş yapmıştık.
37 hafta boyunca kontrollerim için gittiğimiz kadın doğum bölümüne tekerlekli sandalye ile götürülüp söylenen doktoru bulduk. O sırada ben çoktan kendi doktorumun eşiyle yıldönümü kutlamaları için İtalya'da olduğunu duymuş ama kendi kendime "e tabiii her şey planlandığı gibi olmayacaktı" diyerek sakin kalmayı başarmıştım. Sonrası hızlandırılmış bir şekilde anlatırsam; 48 saat içerisinde doğumun gerçekleşeceği ama hastanede yatmam gerektiği hem enfeksiyon kapmamam için hem de bebeğin akciğerlerinin iyice gelişmesi için 24 saatte bir iğne yapılması gerektiği söylendi. Saat 10.00 civarlarında hastane odasında yatıyordum. NST karnıma bağlanmış cümbür cemaat ağrı eşiğimi test etmeye başlamıştık. Sonra saatler yavaşladı, zaman durdu, sancılar arttı.
Saat 22:00 sıralarında hemşirelere beni artık doğumhaneye almaları için yalvarmaya başlamıştım. Ben doktor beklerken odaya pilates topu girdi. Topun üzerinde biraz zıplarsam açılmanın hızlanacağı söylendi. Trafik manzaralı pencerenin kenarına tutunup hastane önlüğüm üzerimde, saçlar darmadağın topun üzerinde çaresizce zıplamaya başladım Ahmet'te kendisine söylendiği üzere sırtıma masaj yapıyordu. Instagramda gördüğüm saçı fönlü, gözleri sürmeli yanakları al al olan sanki doğumdan değil de düğünden çıkmış gibi görünen hamileler gibi görünmeyi başaramayacağımı zaten biliyordum ama tsunamiden kaçan grip olmuş yeşil dev gibi görünerek doğuma girmek de biraz fazlaydı.
Yorulduğumu söyleyip yeniden yatağa geçmemle hemşirenin açılmanın son seviyeye geldiğini anons etmesi bir oldu.
"Hadi o zaman doğumhaneye!" dedim ama bir anda doğumhanenin bana geldiğini farkettim. Odaya doğum sandalyesi sokulmuş, oda hemşirelerle dolmuştu. Hemşirelerden birisi sakince "doğumu burada yapacaksınız doğumhane dolu" dedi. Ne tepki vereceğimi bilmeden etraftaki dağınıklığa ve dünyayı gezmiş olan hastane valizine gözüm takıldı. Bir yandan valizi en son ne zaman yıkadığımı düşünüyor diğer yandansa "eski zamanlarda tarlada doğum yapan kadınlarda hijyen mi vardı" diye kafamı karıştırıp beynimi kapatmaya çalışıyordum. Bu sırada dışarıdan doğumun odada olmasına isyan eden babamın, eşimin, arkadaşlarımın sesleri geliyordu. Elbette ki doğumum o hep hayal ettiğim huzur ortamında gerçekleşmiyordu çünkü ben doğuruyordum... Durumun verdiği hayal kırıklığı ile enerjimi tüketmiş olacağım ki ağrı eşiğim düştü. Çok karşı olmama rağmen ağzımdan "epidural!!!!!!!" kelimesi çıktı. Her odaya girene "abla bi epidural versene shh epiduralin var mı?" tadında inleyerek epidural istiyordum. Elbette ki isteğim geri çevrilmedi (!) ve epidural yapıldı. Epiduralci beye tüm minnettarlığımla çok iyi bir insan olduğunu söylemiş olmam elbette ki epiduralin işe yaramasını sağlamamıştı. Sancılarım hayal ettiğim şekilde azalmamışlardı aksine bacaklarım tutmaz hale gelmişti.
Derken beynim kapandı. Önce büyük kusma gerçekleşti akabinde doğum başladı. Kustuğum önlük üzerimden çıkartıldı ama nedense yenisi giydirilmedi. Sancıların arasında derdimi anlatmaya mecalim olmadığından kaderime razı oldum ve tüm gururumu hastane yatağında bırakarak doğum sandalyesine tırmandım. Aklıma bir an için izlediğim eski bir Türk filminde karlar arasında sancı çeken ve kızakla hastaneye yetiştirilmeye çalışılan kadının görüntüsü geldi... Bir şekilde rahatladım ve konsantre olmaya başladım.
"Çeneni göğsüne daya, sancı geldiğinde ıkın" dedi doktor. Talimatları uygularken bir an için kendime olan inancımı kaybettim "yok olmayacak sezeryana hadi!" dedim. (hızlı bir şekilde de kendimle gurur duydum zira sezeryan olursa mecburen ameliyathaneye alırlar da daha hijyenik bir ortamda doğururum diye düşündüm) Doktor şaşkınca bakarak "iyi de az kaldı olur mu öyle şey devam!" dedi. "O zaman azıcık epidural?" dedim. "Epidurali çoktan kapattı doktor bey ıkınabilmeniz için" dediler. (5-10 dakika rahatlamak için epidural almış olan tek gerizekalı benimdir muhtemelen). Devam ettim. Bir an önce oğluma kavuşmak için son gücümle ıkındım. Doktor dur artık dedi ve dünyanın en güzel mucizesi gerçekleşti: O geldi. Sessiz sakin bir şekilde o geldi. Zaman durdu, dünya durdu, hayat durdu, 33 sene bir anda anlamsızlaştı o doğdu, ben doğdum, biz doğduk. Ben bebek oldum, çocuk oldum, anne oldum aynı anda.
Ağlayamadım, gülemedim, bağıramadım. Ellerimle ağzımı kapatıp hayretle baktım. Öyle ki o anda vermiş olduğum tepkinin fotoğrafına bakan ailem o tepkimin 5 yaşındayken eve gelen sürpriz noel babaya verdiğim tepkinin birebir aynısı olduğunu söyleyeceklerdi sonra.
Sıkmaktan neredeyse kırdığım elin sahibi olan eşime döndüm şaşkınca baktım; o da şaşkınca bana bakıyordu. Dünyanın en güzel sakinliğini en anlamlı sessizlik içerisinde yaşadık. Konuşamadık. Öyle kalakaldık. Göğsümdeydi; ufacık, minicik, sıcacık, kaygan bir adamcık göğsümde ellerimin kollarımın arasındaydı. Canım çok yanıyordu ama ben aynı anda dünyanın en güzel sarhoşluğunu yaşıyordum. Tüm dünya susmuştu ve biz küçük adamımla perişan bir şekilde birbirimize bakıyorduk. O uzun yoldan gelmişti ben saatlerdir sancı çekiyordum. İkimiz de yorgunlukla karışık bir şaşkınlıkla birbirimizi inceliyorduk. O anı neredeyse hiç hatırlamıyorum. Ama söylentiye göre Bulut Can'a ilk cümlem:
"Doktor bey şu anda dikişlerle canıma okuyor, çok canım yanıyor ama hiç umurumda değil çünkü sen geldin oğlum, hiç canım acımıyor" olmuş.
Sıkmaktan neredeyse kırdığım elin sahibi olan eşime döndüm şaşkınca baktım; o da şaşkınca bana bakıyordu. Dünyanın en güzel sakinliğini en anlamlı sessizlik içerisinde yaşadık. Konuşamadık. Öyle kalakaldık. Göğsümdeydi; ufacık, minicik, sıcacık, kaygan bir adamcık göğsümde ellerimin kollarımın arasındaydı. Canım çok yanıyordu ama ben aynı anda dünyanın en güzel sarhoşluğunu yaşıyordum. Tüm dünya susmuştu ve biz küçük adamımla perişan bir şekilde birbirimize bakıyorduk. O uzun yoldan gelmişti ben saatlerdir sancı çekiyordum. İkimiz de yorgunlukla karışık bir şaşkınlıkla birbirimizi inceliyorduk. O anı neredeyse hiç hatırlamıyorum. Ama söylentiye göre Bulut Can'a ilk cümlem:
"Doktor bey şu anda dikişlerle canıma okuyor, çok canım yanıyor ama hiç umurumda değil çünkü sen geldin oğlum, hiç canım acımıyor" olmuş.
İşte böyle velhasıl hayal ettiğim gibi bir doğum olmadı ama hayal ettiğim gibi bir an yaşandı. Nerede, nasıl, ne şartlar altında doğum yapıldığının hiçbir önemi yokmuş meğer. O kaygan ufak insancık üzerinize bırakıldığında tüm hayat duruyormuş meğer. (Sonrasında ise uykusuz gecelerle zaman ekstra hızlanıyor ama o ayrı bir yazının konusu olsun)
Epey önemsiz ama komik bir dip not: İlgili hastane tüm aksilikler için özür dileyerek bizden herhangi bir ücret almadı... Oğlum da annesi gibi absürdlükler ile dolu bir hayatı olacağını şimdiden kanıtlamış oldu:) 