6 aylık bebeğimin üzerine büyük ihtimalle çok vintage olduğunu düşünerek aldığı siyah yuvarlak gözlükleriyle eğilerek "anne ve babana söyle senin hayatın üzerinde kararlar vermesinler" dedi ve bebeğin ve bizim şaşkın bakışlarımıza rağmen özel alanımızı saygısızca ihlal etmeye devam ederek ekledi "senin vücudun üzerinde söz söyleme hakları yok, bence senin bunu kendileriyle konuşman lazım..."
Hayatımızın son 6 ayını tamamen bebeğimize adamış, en iyi şekillerde nasıl ebeveyn olunur diye kendimizi parçalıyor hatta bazen sorumluluk duygusunu abartıyorduk ve huzurlu bir şekilde geldiğimiz 6. ay kontrolümüzde belli ki tek ünvanı yeğeninin teyzesi olmak olan, alternatif teyze olmaya çalışırken kezban teyze olduğunu farketmemiş olan teyze bizi sabah sabah taciz ediyordu. Nedeniyse sohbet esnasında "evet bacakları çok hareketli arada kendisini boyun simidiyle yüzdürüyoruz çok seviyor" dememizdi. Bir anda sorumsuz, bebeğimizin hayatını taciz eden, saygısız, kötü ebeveynler olmuştuk ve bunu bize dünyanın en antipatik insanı ünvanını kolayca alabilecek olan absürd bir kadın söylüyordu.
Oğlumun yanında en ufak bir gerginliğe dahi tahammülüm olmadığı için tüm efendiliğimle kendisine bakmış ve sesimi çıkartmamış kötü nefesini özel alanımızdan çıkartmasını sabırla beklemiştim.
Arabada dönerken eşimin beni efendiliğim ve soğukkanlılığım (alışık olmadığı bir şey) nedeniyle tebrik etmesi ve doğruyu yaptığımı söylemesi içimi soğutmuş; olayı ve garip kadını unutmaya karar vermiştim.
Akabinde internette dolaşırken bir ünlünün daha uyku eğitimi tavsiyelerine denk geldim. Kendisinin de 5 aylık bir bebeği vardı ve bebeğini nasıl güzel uyuttuğunu, öğle uykularının hiç sekmediğini özenerek anlatıyordu. Velhasıl anlatırken ne arka planda olan bakıcılardan ne temizlikçilerinden bahsetmiyordu. Kelime oyunları ve heyecanlı cümlelerle tüm yurdum annelerine uyku eğitimini ve uyku eğitimi aldıkları kişiyi tavsiye ediyordu. Bebeğinin her akşam 19:00'da yatağında olduğunu da gururla ekliyordu. Ama yine arka planda eşinin canı istediği zaman eve gelip bebeği seveceği, oynayacağı rahatlıkta bir işi olduğundan bahsetmeyi unutuyordu. Eşleri 20:00'de eve geldiğinde erken geldi, trafik azmış diye mutlu olan anneler ise hayranlıkla kendisine yorumlar yazarak "yatağın kumaşı ne olmalı peki" gibi sorular soruyorlardı.
O sıralarda ünvanının ne olduğunu kimsenin anlayamadığı bir başka kadın uyku eğitimi üzerine yazdığı kitabın reklamını yapıyordu. Söz konusu anne bebeklerin uyku saatlerinin genelde 19:30-06:30 arası olması gerektiğini söylüyordu. Herkese bu uyku eğitimini vermelerini tavsiye ediyordu. Ortalama bir hayat yaşayan anneler de ilginç bir şekilde kendisine tapıyor ve kimbilir kaç çocuğu bu gazla hiç sorgulamadan 19:30'da yatağa sokarak eve işten geç dönen anne ya da babadan soyutluyorlardı. Zira hesaba göre insanlar genelde 18:00'de işten çıkıyorlar 19:00'da evde olabiliyorlardı. Çocuklarıyla zamanı ise muhtemelen hafta sonu geçirmeleri tavsiye ediliyordu çünkü başka türlüsü imkansızdı. O çocuk akşam o yatağa girecekti!!!! Yurdum anneleri yine methiyeler düzerek alkışlıyor, kalpli emojilerle komik olduklarını sandıkları yorumlarla uyku eğitimini yerden göğe sığdıramıyorlardı.
Gözlerimi ovuşturarak telefonumu elimden bıraktım ve araba koltuğunda tüm huzuruyla uyuyan akşamları 21:00'de uyuttuğumuz bebeğimize baktım. Herhangi bir uyku eğitimi vermemiştik. Gece 21:00'de uyuyor sabah 08:00'de uyanıyordu. Herhangi bir davranış bozukluğu ya da huysuzluğun aksine kapıya gelen kargoya bile cıvıltılı kahkahalar atan neşeli bir bebekti. Erken doğmuş olmasına rağmen azimle emerek kendisini normal kilosuna ulaştırmayı başarmıştı. Anne babası kendisine ve vücut bütünlüğüne o kadar saygı duyuyorlardı ki ne zaman sünnet ettirip ettirmemeleri gerektiğini dahi uzun uzun düşünmüş, doktorlara sormuşlardı. Vücut bütünlüğü ve savunmasızlığı o kadar ön plandaydı ve saygı duyuyorduk ki doktorun verdiği fitili konuştuğumuz kadar hiçbir şeyi uzun uzadıya tartışmamıştık evlendiğimizden beri. Ama dünya hadsiz saçma insanlarla doluydu ve daha da kötüsü bu insanlar sadece gerçek hayatta değil bilgisayarımızın da her yerinden karşımıza çıkıyorlardı.
Ben artık anlamsızca saatlerce bloglarda dolanmıyorum. İnternet annelerinin çoğunun aslında sosyal medya showları olduğunu çok iyi biliyorum zira bebeğimin tertemiz giysili kahkahalar atan videosunu instagrama yüklerken ben kafamda iki gün önceden kalma topuzum, üzerimde kusmuklarla duruyor oluyorum.
Ben internet anneciklerinin ilgi çekmek için çabalayan tavsiye yazılarına göz dahi gezdirmiyorum çünkü hepsinin kendi fanusuna kapanmış, arka plan kahramanlarını gizleyerek kahramanlık hikayeleri yazan abuk karakterler olduğunun farkındayım.
Velhasıl her bebek farklıdır. Her aile farklıdır. Her ebeveyn farklıdır. Her ev farklıdır. Herkes kendi düşüncesini kendine saklasa da yaptığı şeyin en doğrusu olduğunu düşünüp eksik, editlenmiş, photoshoplanmış olarak yaymaya çalışarak zaten yeterince zor olan ebeveynliği daha da zorlaştırmasa herkes kapısının önünde, beşiğinin içinde duran bebeğiyle ilgilense, fikirlerini kendine saklasa hayat çok daha kolay ve güzel olabilirdi.
