Çok ilginç işmiş annelik müessesesi. Mantığın, aklın dışında bir kavram. Sabah Bulut'a kahvaltı ettirdim "oh kahvaltısını da etti o zaman o oynarken ben de kahvemi içer gazetelere göz gezdiririm sonra da dışarı çıkarız hava da süper" diye düşünerek kahvemi yapıp kendisini kucaklamamla beraber o meşhur kaka kokusunu aldım. Anne burnu öyle bir organmış ki kaka kokusunu 5 metreden almaya başlayabiliyor insan. Dışarıdayken Ahmet "Bulut kaka yapmış olabilir mi?" diye korkarak sorduğunda ben burnumu Bulut'un poposuna yapıştırmadan "hayır rahat ol bizimkinin kaka kokusu değil bu" diyebiliyorum. Bu yazıyı okumaya başlayan bebeksever kişiler "e el kadar bebeğin kakasından ne olur canım" diyecekler ama öyle değil işte. Ek gıdaya geçtiğimizden beri kaka konusu ciddiye bindi. Siz muz yediğinizde sizden ne çıkıyorsa bu bebek milletinde de aynen öyle çıkıyor.
Velhasıl kahvemi soğumaya bırakıp alt değiştirme bölümünün yolunu tuttuk. Zaten yeni anneler bilirler o kahve hiçbir zaman sıcak içilemez. Buzlu kahveler muhtemelen kahvesini hiçbir zaman sıcak içmeyi beceremeyen anneler için üretilmiş akıllıca bir pazarlama taktiğidir. Hem buzlu kahveyi kucağınızdayken bardağınızı çekiştirip duran bebeğin kafasına dökseniz bile bebek haşlanmayacağı için çok daha mantıklı ve güvenlidirler.
Neyse nerde kalmıştık; alt değiştirme bölümünün yani bizim yatağımızın üzerine kendisini koydum. 7 aydır kazandığım el pratikliği ile hızla tulumu ve bezi açtım; kaka bezin üzerinde değil bebek kişisinin bacaklarında, sırtında, tulumun içinde duruyordu. Daha 2 gün önce "aman tanrım hayat kalitem değişecek çok mutluyum!" nidalarıyla keşfettiğim prima kilot bez beni ters köşe etmiş kendisi tertemiz ama canım bebeğim kaka kaplı bir şekilde karşımda uzanmaktalardı. Tam süper anne moduna girip olaya hızla el atacakken birden o korkunç şey oldu: Bulut hareketlendi! Elleri, ayakları oynamaya başladı akabinde nedense köprü kurmak istedi ve köprü kurdu sonra dönmeye çalıştı sonra ayaklarıyla kakaya basıp ayaklarını ağzına götürmeye kalktı sonra bacaklarını iyice oynattı sonra sonra gerisine bakamadım ve evden kaçtım şimdi bir çıkmaz sokakta cenin pozisyonunda başım ellerim arasında "kakakakakakakaka" diye sayıklayarak saklanıyorum demek isterdim ama elbette öyle olmadı zira analık iç güdüsüyle olaya el attım! Öyle mecazi anlamda filan değil el attım. Elimle giriştim olaya. Tek tek kakaları topladım, Bulut'u kucakladım, kendisini küvete oturtup temizledim. Uzun süre giderden kaka aktı. Bulut'u dezenfekte ettikten sonra kıyafetlerini atmaya kıyamayacağıma karar verdim ve lavabonun altında yıkadım. Sonra çamaşır makinesine attım. Bezi ve de sardığım çarşafı ise yakarak imha etmek istedim ama güvenli olmaz diye poşetlere koyup dışarıdaki çöpe attım.
Çok güzel oldu. Şu anda benden 10 metre ileride duran buz gibi kahvem, kucağımda yıkanmanın etkisiyle sızmış bir Bulut (normalde uyku öncesi yıkandığı için kafası karıştı ve uyudu sanırım) ve bel ağrısıyla karışık bir yorgunlukla oturuyorum. Saat daha 10:30 ama bana gün bitmiş gibi geliyor. Hayat siz planlar yaparken bebeğinizin sizinle dalga geçtiği şeydir diyerek o ünlü pinterest sözünü modifiye ediyor ve hepinize süper bir gün diliyorum.
Not: Sevgili oğlum, sen bu yazıyı okuyabildiğin zaman ben senin altını değiştirmeyi bırakmış olacağım. Ama asıl söylemek istediğim şu: Bana her karşı çıktığında önüne bu yazıyı koyup "emeğe saygı!" diyeceğim. Hayır elbette bu bir tehdit değildir.
