"Erkek adam ağlamaz ağlamasana oğlum! Çok ayıp".
"Aaaa nasıl da kahkaha atıyor, ağır olsana öyle gülmez erkek adam dediğin."
"Erkek adam çok konuşmaz bak şimdiden nasıl konuşuyor geveze olacak, erkek adam geveze olmaz oğlum."
"Kız mısın sen? Sen erkeksin, öyle atlanmaz kucağa hemen! Ağır ol biraz."
"Rengarenk kız gibi giyinmiş şöyle mavi filan giydirsene çocuğa."
"Ayıp! Öyle yapma! Aaa çok ayıp...."
7 aydır en az haftada 1 duyduğum cümlelerden bir potpori okudunuz. Şakayla karışık da olsa her köşeden böyle cümleler çıkıyor ve ben Bulut için çok endişeleniyorum. Neşeli, sohbet sever, sosyal, şakacı, yüksek sesle kahkaha atan, farklı renklerle giyinen bir insan olma olasılığının toplumun her köşesinden gelen bu saçma kalıp ve anlayışla bastırılarak gri-siyah bir karaktere bürünmüş, kahkahasını içinden atan, sessiz, sakin "efendi" bir insan olmasından çok korkuyorum. Öyle olmak isterse elbette olur. Bu karakter yönlendirmesi değil. Ama ben her sabah gülümseyerek uyandırdığım, sokakta seven yabancılara dahi gülümsemesine çabaladığım oğlumun bu saçmasapan cümlelerle sinmesini hiç istemiyorum.
Sen sakın insanları dinleme oğlum: Sakın sakın dinleme insanları! Öyle keyifli bir insan ol ki sabahları gülümseyerek uyan, öyle yaşam dolu ol ki girdiğin odayı değil ülkeyi aydınlat, öyle yüksek bir kahkaha at ki komşuların "Bulut yine kahkaha atıyor" desinler. Öyle girişken ol ki en alakasız yerlerden dostların, en komik ortamlardan arkadaşların olsun. Öyle sev ki farklı renkler kullanmayı; takım elbise giydiğinde bile taktığın sarı kol saati gününü güzelleştirsin. Öyle çok sev ki muhabbet etmeyi sensiz sofralar eksik hissedilsin. Yaşa! Doya doya! Sonuna kadar! Kahkahalarla! Sabahlara kadar anlattığın hikayelerle! Masallarla! Şakalarla! Yaşa oğlum. Dinleme o insanları. Hayat siyah-beyaz değil. Hayat gri hiç değil. Ne saçma klişe lafları ne beylik cümleleri ne de insanların kendi hayatlarını dahi çirkinleştirmelerine sebep olan kalıpları umursamadan doya doya, kahkalarla yaşa!
