Ana içeriğe atla

Şerefsiz Haribo Ayısı!

Merhabalar; umarım herkes iyidir. Ben çok iyi değilim. Annem ve babam dediğim kişiler dün akşam üzeri civarlarında beni markete götürdüler. Babamın kucağında garip şekilli rengarenk şeylere bakıp bana agucuk yapan halkı gülücüklerimle selamlarken bir anda tüm tadım kaçtı. Babam bana bu fotoğrafta gördüğünüz boktan sarı devi gösterdi! Böylece bana bakıyordu! Çok korktum! Beni yiyecek sandım! Önce gerginlikle bir "ııııııııııı" sesi çıkarttım. Sonra "götürün beni burdan!" diye çığlık attım ama tabi hala bebek olduğum için sesim sadece baaaaaaaaaa diye çıktı. Babam hemen beni annemin yanına getirdi. "Haribo ayısından korkuyor." dedi. Annem yine o cıvık gülümsemesiyle "gerçekten mi?" dedi. Beni kucağına alıp dışarı kaçıracağını ve sonra da o şerefsiz şeyi dövmeye gideceğini düşünürken beni Haribo ayısına doğru çevirdi. Ben bu sefer çok ağır küfürler ettim ayıya ama hala bebek olduğum için bu küfürler markette yüksek tonda ağlamak olarak algılandı. Nihayet durumu anladılar ve beni marketten dışarı çıkarttılar. Arkamdan gelecek diye çok korktum. Arabaya bindik ama annemin kucağından inmek istemedim. İkisine de çok sinirlendim. Tüm yüzsüzlükleriyle beni dışarıda yemeğe götürdüler. Şaka gibi di mi? Beni hem sarı kocaman bir canavarla karşı karşıya getiriyorlar sonra hiçbir şey olmamış gibi makarna yemeye getiriyorlar. Yedirmedim! Tam masaya oturdular olay yarattım! Aslında ortamı da sevdim eğlenesim ve garsona gülücükler atasım da vardı ama gururuma yediremedim. Öyle bir huysuzluk çıkarttım ki apar topar kalkmak zorunda kaldılar. Eve döndüğümüzde iki parça yemek yemelerine izin verdim zaten önüme koydukları oyuncak dikkatimi dağıttı o sırada birşey yapamadım pek. Sonra beni yıkadılar, masaj yaptılar, sevdiler, oynadılar benimle ama gözümün önünden o sarı şişman şerefsiz gitmedi bi türlü. Velhasıl gecenin sonunda eski günlerde olduğu gibi annemin üzerinde uyuyabildim. Annemi gece 20:00'den sabah 07:00'ye kadar yataktan kaldırmadım. Beni yanına yatağa koyduğunda bile ona doğru dönerek uyudum. Bi ara hissettim ayağa kalktı ben de çığlığı bastım. İkisine de ders olsun! Kendime not: O sarı şişman şerefsizi nerde görürsen kaç.


Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...