Ana içeriğe atla

Tıklayarak Büyüyen Bebekler


0-2 yaş bebeğinin önüne telefon, Ipad koyan ebeveynleri anlayamıyorum! 

Evet bu genellememi şiirsokakta tarzında tüm duvarlara yazmak istiyorum. Hatta mümkünse restoranların duvarlarına da 18 punto kalın harflerle yazasım var. 

Uzun süredir bebeğimizle beraber yaz tatilindeyiz. Bebek olunca algıda seçicilik de elbette bebekli ailelere kayıyor. Bizim ufaklık etraftaki tüm bebek ve çocuklarla iletişime geçmek istiyor. Sanırım küçük insanları görünce dünyada tek olmadığını anlayıp heyecanlanıyor, çığlıklar atıyor, yanlarına gitmek için çırpınıyor. Bu vesileyle ben de bebekli ailelerle yakından tanışmış oluyorum. 

Velhasıl çoğu zaman restoranlarda, plajda yanlarına gittiğimiz bebeklerin önlerinde ya telefon ya da Ipad oluyor. Aileler huzurlu bir şekilde yemek yerken 7-8 aylık bebekler hipnotize olmuş halde ekrana bakıyorlar. 

Peki bu nasıl bir rahatlıktır? Nasıl bir risk almadır? Tüm dünya basbas "2 yaşa kadar bebeklerinize ekranı dahi göstermeyin" diye bağırırken daha havada uçan kuşa şaşıran bebeğin önüne renkli ekranı koymak neyin kafasıdır? Neden bir insan kendi keyfinden feragat etmek yerine bebeğinin beynini yormayı tercih eder ki? 

Bana "büyük konuşma" diyenleri duyabiliyorum. Konuşuyorum. Ben ve benim gibi düşünen tüm ebeveynler sizler gibi restoranlarda, plajlarda rahat oturamıyoruz. Yemeğimiz buz gibi oluyor, kahvelerimiz soğuyor, iki sohbet edemiyoruz ama bu durumların hepsi zaten paketin içerisinde geldiler. Kimse bebek sahibi olurken bize eski rahatlığımızı vaadetmedi. Bebek sahibi olmak büyük bir sorumluluktu ve biz bu sorumluluğu eski hayatımızı sürdürme çabalarıyla basite indirgeyemezdik.

Her şeyi geçtim bilimsel kaynaklar "2 yaşına kadar bebek beyni hassastır, ipad ekranında gülümsediği çizgi film karakteri kendisine aynı şekilde gülümsemediğinde dahi bebek hayal kırıklığına uğrar" demekte. 

Geçenlerde İsviçre'de yaşayan bir arkadaşıma 2.5 yaşındaki bebeğinin nasıl tüm yemek boyunca telefon ve ipad istemediğini sordum. "İsviçre'de öyle bir şey kesinlikle yok, bilmiyor ki burada biz de çok şaşırıyoruz tüm bebeklerin, çocukların ellerinde ya telefon ya ipad var" dedi. Anlayacağınız bebek, çocuk bakımı konusunda bile teknolojiyi yanlış yorumlayarak bokunu çıkartmayı başarmışız. 

Velhasıl bebeğinin önüne telefonunu, ipadini koyup rahat rahat yemek yiyen sevgili tembel ve sorumsuz ebeveyn şunu bil ki: Dışarıdan inanılmaz itici ve sorumsuz görünüyorsun. Bebeğinin önünden o telefonu, Ipadi bir zahmet al da bebeği ekranla taciz etmenin zararlarını araştır. Sonra istersen yine aynı rahatlıkla ekranı bebeğin önüne geri koyup keyif kahvene dönersin. 
Boşver zaten o google'dan araştırır, ekrana bakarak kaçırdığı detayları youtube'dan izler. Kuşların nasıl uçtuğunu, mama sandalyesinden aşağı düşen salatalığa ne olduğunu, annesi tabağa çatalla vurarak şarkı söylediğinde çın sesine kulak kesilmeyi de isterse araştırır okur. Sen hiç rahatını bozma ye yemeğini. Zaten bebek dediğin nedir ki tıklaya tıklaya büyür işte. 





Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...