Sakin bir sabahtı ben mutfakta bugün yiyeceğin köfteni taze taze yapmak için savaş verirken sen de yerde oynuyordun. Bir anda ağzına bir şey attığını farkettim. Köfteyi yoğuruyordum ve çiğ kıymalı ellerimi ağzına sokamadığım için apar topar ellerimi yıkayıp kendimi yere senin yanına attım. Parmağımı ağzına soktum ama sen yeni çıkan tüm dişlerinle gözümün içine bakarak beni hunharca ısırdın. Acıya rağmen ağzını aramaya çalıştım ama bulamadım. Parmağımı çeker çekmez sen "bulp" sesiyle ağzındaki objeyi yuttun. Gözgözeydik. Boğazında kalmış gibi öksürdün, gözlerin yaşlandı, hafifce kustun ama hayır yuttuğun o lanet şey her neyse çıkmadı.
Çaresizlikle sana baktım, gözümden akan çaresizlik, üzüntü, yenilgi karışımlı 2 damla yaşı silip belki kakayla çıkar düşüncesiyle kuru kayısı kozunu oynamaya karar verdim.
Zararlı bir şey yutmadığına çok emin olsam da anne hormonlarım zihnime manyak komplo teorileri sokuyordu ve ben senin nükleer bir obje yuttuğuna kendimi inandırmak üzereydim.
Salona geçtik; koltuğa oturdun. Sana kayısıyı verdim. Kahvaltı sonrasında beklenmedik anda ödül gibi verilen kayısının heyecanı ve zaten sabırsız bir bebek olmanın refleksiyle birden kendini koltuktan aşağıya attın. Kalbim sıkıştı, koltuktan geri bir şekilde dan diye kafa üstü halının üzerine düştün. Her şey sadece 4 saniyede oldu. Seni kucakladım ve apartmanı inleterek beraber ağlamaya başladık. Tam benim ağlamam ivmeyle artarak çoğalırken sen ağlamanı kesip avucunu açtın ve kuru kayısını ısırdın. Şaşkınlıkla sana baktım sen kuru kayısını keyifle yemeye devam ettin. Sanki 2 dk önce koltuktan kafa üstü yere çakılan sen değil de bendim.
Sonrası senin için eğlence benim; bizim için panik... Önce babanı aradım seni şikayet etmekle karışık bir şekilde durumu anlattım (elbette ağlayarak!) O da panikleyerek koştu geldi. Sonra whatsapptan hepsi yeni anne olan arkadaşlarıma durumu anlattım. İçlerinden doktor olan arkadaşım buz koymamızı söyledi. Sonra biraz sakinleştirir düşüncesiyle teyzemi aradım ona anlattım, o sakinleştirdi.
Şimdi beklemedeyim; deliler gibi seni takip ediyorum. Sense etrafta koşturup duruyorsun. Doğduğundan beri hiçbir zaman sana "yapma, etme, aman" diyen bir anne olmadım. 10 aylıkken ilk adım atma girişimlerinde düştüğünde dahi içimden çığlık atıp "hoppaaa" diyerek kalkmanı bekledim. Sen bir haftalıkken evde seninle yalnız kalmaya başladık ve hiç korkmadım.
Koskoca bir seneyi ikimiz evde gündüz başbaşa, akşamları babanla geçirdik ve ben hiç telaş yapmadım. Kendime ve sana o kadar çok güvendim ki ilk günden beri hiç bakıcısız, yardımsız takılıyoruz. (Elbette akşam saatlerini ve hafta sonlarını iple çekiyorum o ayrı...!)
Ama bugün içime bir adet pimpirikli anne kaçmış durumda. Doğum gününe tam bir hafta kalmışken bir anda iki kaza yaşamış olmak sanırım rahat ebeveyn ruhuma bile ağır geldi. Açtım gözlerimi, çektim altıma umutsuz ev kadını taytımı, saçlarımı sıkı sıkı at kuyruğu yaptım tetikte seni takip ediyorum!
(Bu arada elbette ki hala kaka yapmadın ve ben kakandan çıkacak olan garip nesneyi hala göremedim.)
