Çok zormuş: Dokuz ay boyunca içinde bir canlı taşımak, hormonlarla savaşmak, değişmemeye çalışırken bir sabah aynada bambaşka bir insan görmek, mütemadiyen korkmak, mütemadiyen endişelenmek, kendinden vazgeçmek, mütemadiyen ağlamaya hazır olmak... Korkunçmuş: Emzirmek, 7/24 emzirmek, tükenmek öyle bir tükenmek ki kafayı yastığa bastırıp "yeter nolur biraz istemesin" diye ağlayarak yalvarmak akabinde ağlamasına dayanamayarak apar topar koşarak memeyi çıkartıp ağzına vermek. (Ama emzirmek çok özel valla ben 56 ay emzirecektim de sütüm yetmedi diyen tüm o annelere sevgi ve selamlarımı gönderirim ama hayır emzirmek söylendiği kadar acısız, eğlenceli ve huzurlu bir olay asla ve asla değil. Ben bu kadar aydır emziriyorsam bu huzur duyduğum için değil doktorunun yönlendirmesi ile Bulut'un bağışıklık sisteminin iyice oturması için. Yoksa bana kalsa ilk dişler çıktığında, ilk haşin, zombivari ısırıldığımda bırakırdım. Bebek ile annenin koşulsuz bağlanma şartının sadece emzirmek olduğuna inananlardan değilim.) Delilikmiş: Geceleri uyumadan önce ertesi gün ne yedireceğini düşünmek, tüm gün boyunca yediklerini sayıp "bugün meyve yememiş ama" diye huzursuz olup uyku kaçırmak...
Surrealmiş: Tüm gün uyusun diye bekledikten sonra "uyansa da sevsem" diye beklemek. Uyuduğu süreyi fotoğraflarına bakarak geçirmek...
Sınırsızmış: Sevmek, özlemek, sarılmak, kahkaha atmak...
Manyaklıkmış: Hadi bundan bir tane daha yapalım demek😂
Anneler günü hediyem belli oldu: Bulut'a erkek kardeş🎈
Tüm annelerin anneler günü kutlu olsun. Şurada kaç kişiyiz hepimiz birbirimizi biliriz şayet ben biliyorum ki tanıdığım tüm anneler (özellikle de genç anneler) ciddi delirmiş haldeler😃 Hepimize az memeli, bol uykulu, bol meyve, sebze az makarna yiyen, kendi kendine uzun süre oynayabilen, sağlıklı, kahkahalar atan mutlu çocuklarla dolu eğlenceli bir sene diliyorum!
