Merhaba kızım; ne garip ne kadar sorumluluk yüklü bir kelime "kızım". Bugün tam anlamıyla tanıştık seninle, yüzünü gördük. Gülümsüyor gibiydi duruşun. Doktor da gülümseyerek "gülümsüyor" dedi. Kalbim yerinden çıkacak sandım. Endişe, korku, heyecan, sevinç, mutluluk, hamile hormonları hepsi birbirine girdi. Yine şaşırdım, ağlamak istedim, kahkaha atmak istedim. Yüzünü görünce içim kıpır kıpır oldu, kalp atışlarını duyunca mutluluktan tıkandım kaldım, doktor "her şey yolunda" diye bir kez daha teyid edince çığlık atmak, hoplamak, zıplamak istedim.
Eminim bana ileride soracaksın "anne Bulut'ta daha mı heyecanlanmıştın? İlk diye daha mı farklıydı?" diye.
Biliyor musun bugün seni o dört boyutlu ekranda görene kadar bu soruların cevabını gerçekten bilmiyordum.
Ama o garip görüntülerin arasından yüzünü gördüğüm an sorular cevaplandı:
Hayır miniğim; heyecanım aynı hatta neden bilmem ama birazcık daha fazla; mutluluğum anlatamayacağım kadar yoğun. Meğer ne kadar büyükmüş benim kalbim, meğer ne kadar çok sevgim varmış paylaşılmayı bekleyen, meğer ne de hazırmışım bir kızım olmasına.
İkinize de kocaman bir yer var hayatımızda, kalbimde, beynimde, evimizde. Hadi gel Luna ama nolur Bulut gibi yapma; apar topar çıkıp gelme☺️! Sen acele etmeden sakince tam zamanında gel olur mu?😃 Seni çok seviyoruz.
