Ana içeriğe atla

Yine Bir Güz Hediyesi


Bulut'um, dünyanın tüm ilklerinin en güzeli; en özeli. Sana hamile kaldığım andan itibaren hayatımdaki tüm kötülükleri, negatiflikleri, olumsuzlukları, yanlış insanları birer birer sildim. Hayatımızda kahkahaya, neşeye, mutluluğa, şakaya, komikliklere, müziğe en büyük yeri açtım. Öyle bir dünyaya gelmeliydin ki her günün kahkahalarla, sevgiyle dolu olmalıydı. Her gün seni daha da fazla sevdik. Baban hayranlıkla seni izlerken ben kahkahalarla mimiklerine bakıyordum. Tüm ailemiz, dostlarımız seni öyle sevdiler ki herkesin yaşamını güzelleştirdin. Senin için en çok neden korkarım biliyor musun? Yalnız kalmandan. Şimdi bile yalnız kalmaktan hiç haz etmiyorsun. İstiyorsun ki evimiz hep dolsun taşsın. Büyük ihtimalle bundan ilk kelimenin "Gel!" olması da zaten. İstedik ki yaşının yakın olduğu, yolunun paralel olduğu, anılarının, hayatının paralel olduğu bir dostun olsun. Sana dost bize ikinci neşe, güzellik, sürpriz, amaç olsun. İstedik ki seninle her gün çoğalan sevgimizi, şefkatimizi, deneyimimizi bir minik mucize ile daha paylaşalım. Hep beraber kocaman bir aile olalım. Bize öğrettiğin tüm güzel şeyleri kardeşine de üçümüz beraber öğretelim. Sana çok teşekkür ederiz. Bize böylesine çok sevgi verdiğin ve bizi böylesine cesaretlendirdiğin için. Sen bu yeryüzünün en muhteşem abisi olacaksın. Bizim içinse hiçbir zaman büyümeyecek komik Bulut'umuz olacaksın... Hadi en miniğimiz sağlıkla, neşeyle gel. Sen de abin gibi sonbaharla gel, yağmurlarla, güzelliklerle, keyifle gel yaşamımıza. Seni şimdiden çok seviyoruz. Biz hazırız. Heyecanla seni bekliyoruz. Annen&Baban&Bulut'un (Bulut'un geleceğini de sevdiklerimizle Bulut'un ilk kalp atışlarını duyduğumuz gün paylaşmıştık. Üç ay bekleyememiştim. Bugün de ilk defa en miniğimizin kalp atışlarını dinledik...:)



Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...