Her şey çok hızlı oluyor. Zaman gerçekten anlamsızca hızlı akmaya başladı. Görüşülemeyen dostlar, gidilemeyen yerler, okunamayan kitaplar arttı. Uzun bir süredir kendimi bebek dünyasına kaptırmış durumdayım. Bulut tam bireyselliğini ilan etmiş hale geldiğinde bizim hayatımıza yeni bir bebek girdi. Kolay mı? Hayır hiç değilmiş. İlk hamileliğimde çalışıyor olmama rağmen kesinlikle ilk hamileliğim daha kolaymış. Şimdi kafada, kalpte hep deli sorular: Bulut'un dengesi bozulacak mı? Bulut'u üzecek miyiz? Ben iki sene daha nasıl emzireceğim? Hangi ara kendime dair bir şeyler yapmaya başlayacağım? Aylardır "mutlaka görüşelim" dediğim arkadaşlarımla ne zaman görüşebileceğim? Hala veremediğim düğün, doğum günü hediyeleri dolaplarda ne olacak? Luna'ya yetebilecek miyim? Normal doğum deliliğini bir daha nasıl yaşayacağım? Doğumdan sonraki gece hastanede kaldığımda 2 senedir hiç ayrı kalmadığım Bulut ne yapacak? Luna'yı da Bulut gibi özenle yetiştirebilecek miyim? İkisini de eğlendirirken büyütmeyi başarabilecek miyim? Uykusuz gecelere hazır mıyız? Ahmet iki bebeği birden kucakta pışpışlayabilir mi?😁
Bu ve bunun gibi milyon tane soru geceleri uykumu kaçırıyor. Ama sonra garip bir şekilde içimden bir ses "zaman ver, cesaretli ol, iyi düşün, bunları da yapabilirsin" diyor. Endişeyle karışık gülümseyip devam ediyorum. Garip bir şekilde de her şeyin yolunda gideceğine, tüm taşların yerine oturacağına inanıyorum. Bakalım kahramanlarımızı neler bekliyor... Bu arada sanırım Bulut'un aynısını doğuruyorum zira çok benziyorlar!😀(Bulut 23 Aylık, Luna 31 Haftalık)
