Akşam yemeği masasında mama sandalyesinde oturmuş yemek sonrası ödülü olan cevizli sucuğunu yavaş yavaş yerken bir yandan da bize laf atıyordu. 6 aylıkken doktorunun ikna etmesiyle başladığımız blw (bebek önderliğinde beslenme yöntemi) yönteminden dolayı mama sandalyesindeyken gözümüz sürekli üzerinde oluyor. Ama bu sefer kaşla göz arasında yaptığı şeyi hiç tahmin edemezdim. Bir anda gülümseyerek önündeki ceviz parçasını alıp burnuna soktu. Her şey 2-3 saniyede oldu. Kucağımıza aldık önce sümkürtmeyi denedik sonra hapşurtmaya çabaladık baktık olmuyor hastaneye doğru yola çıktık. İlk gittiğimiz hastane "sadece eğitim araştırma hastanelerinde kulak burun boğaz olur biz müdahale edemeyiz ama evet ceviz duruyor burunda" dedi. "Peki tehlikeli mi?" dedik. "Evet akciğere kaçabilir" dediler. Apar topar Göztepe Eğitim Araştırma'ya gittik. Danışmada durumu söyledik. "KIRMIZI ALANA GEÇİN!" dediler. Kırmızı alanın en ağır vakaların gönderildiği alan olduğunu düşünmemeye çalışarak kırmızı alan odasına daldık. "Oğlum burnuna ceviz soktu başka hastaneden yönlendirdiler tehlikeliymiş" dedim. Doktor baktı, "evet parça var kayıt yaptırın" dedi. "Hiçbir şey almadık yanımıza telaşla kimlik de yok" dedik. Doktorun yanında oturan güvenlik görevlisi "kimliksiz müdahale yapılamaz kanun izin vermiyor" dedi sakince. "Kanun önce çocuğu kurtarmanızı söylüyor size, şaka mı yapıyorsunuz siz?!" dedim. Ahmet araya girdi "pardon eşim hamile; siz müdahale etseniz de kimliği sonra getirsek size hemen" dedi. Bu sırada dakikalar geçiyor, Bulut merakla etraftaki kaosu izliyor, ben yanımızdan geçen yüzü parçalanmış kadını göstermemek için Bulut kucağımda kaçacak yer arıyorum". Bulut "anne ablaya bakalım!" diyor. Sonra "kulak burun boğaza bir gidin diğer binada; yardımcı olmazlar kimliksiz ama yine de bir deneyin" diyorlar. Bulut kucağımızda koşarak 300-400 metre uzaklıktaki diğer binaya geçiyoruz. Doktor geliyor; "sadece bir kişi kalsın odada" diyor. "Ben annesiyim ve hamileyim odada kalacağım, babası da tutmak için kalacak; amcam da duracak çünkü bebek öyle sakinleşir" diyorum. Doktor tüm empati yoksunluğuyla "sakin olun" diyor. Ben sabırla "durum tehlikeli dediler biz de ebeveyn olduğumuz için sakin kalamıyoruz" diyorum. Doktor yumuşuyor. Ahmet Bulut'u kucağına oturtuyor. Amcam kafasını tutarken doktor burnuna soktuğu aletle ceviz parçasını çekiyor. Ben arka planda sinirlerim boşalmış bir şekilde sessizce ama bağırarak ağlıyorum. (Yeni bir ağlama yöntemi keşfetmiş olabilirim.) Doktor tebessüm ederek "işte bu yüzden odada kalmanızı istemedim." diyor. Birbirimize gülümsüyoruz. Ayrıntılı kamera ile de burun delikleri kontrol edildikten sonra rahatlıyoruz. Doktor "bu alışkanlık haline gelebilir çok dikkatli olmanız lazım" diyor. Bulut sanki daha beş dakika önce onca şeyi yaşamamış gibi koridordaki akvaryuma gitmek için çırpınmaya başlıyor. Yorgun argın hastaneden çıkarken kimsenin kayıt almadığını hatırlıyoruz. Vatandaşlık görevimizi ifa etmek için Ahmet bankoya giderek kayıt yaptırıyor. Sonra sessizce dağılıyoruz. Velhasıl ömrümüzden kaç sene gitti bilmiyorum ama bir çocukluk kazasını daha atlattık. Not: "Nolur çocuğa ceviz mi verilir, dikkat etmediniz mi?" gibi yorumlar yapmayın. Her şey saniyeler içerisinde oldu ve Bulut 1.5 senedir kendi kendine yemek yiyor. Kendisine buruna yemek sokma özelliği yeni yüklendi...
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...