"Anne yataktan çıkmak istiyorum! Uyumayalım! Yukarıya çıkalım! Lego yapalım! Kalk! Yatma!" diye son sesiyle ve enerjisiyle gözyaşları içerisinde bağırırken saat 22:00 olmuştu bile. Son günlerde uyku saatlerinin biraz kaydığını ve yeterince uykusunu alamadığını bildiğim için artık uyuması gerektiğine emindim. Dik duracak, azimle kendisini odadan hatta yatağından dışarıya çıkartmayacaktım. Hem zaten fikirlerini severek okuduğum, uyguladığım uzmanların hepsi de çocuğun ağlamasına izin verilmesi gerektiğini söylemiyorlar mıydı? Yanında olduğunu gösterdiğimiz "sus", "ağlamadan anlat!" gibi empati yoksunu cümleler kurmadan sabırla ağlamasının bitmesini beklememiz gerektiği takdirde ağlamasının gelişimi ve stresini atması için iyi olduğu söylenmiyor muydu? Sabırla yatağının kenarına uzanıp beklemeye başladım. Son ses çığlıklar başladı, "ben buradan çıkacağım!" cümleleri ağlamasının arasından zor seçiliyordu. Sakince "Bulutcum bak çok yorgunsun, bugün çok güzel ama çok dolu bir gün geçirdin artık yoruldun, bu yüzden ağlıyorsun, dinlenirsen geçecek gel yanıma uzan sana masal anlatayım" dedim.
Sinirle bana doğru gelerek beni kolumdan çekip kaldırmaya çalıştı. "Ben masal istemiyorummm!" diye ağlamaya devam etti. Bu sırada üst perdeden sese uyanan Luna içeriden son gücüyle tekmeliyordu. Sanırım "noluyor lan orada?!?" tepkisiydi. Kendi kendime "Bulut'a hamileyken geceleri Bulut'a müzik dinletirdim; yazık Luna çığlık ve ağlamalar dinliyor" diye düşünürken Bulut kendini üzerime bıraktı. Sanırım bir nevi kamikaze dalışıydı. Ağzım, burnum her yerim acıyla sızlıyordu ve ben sabrımın tükenme noktasına geldiğini hissediyordum. "Bulut devam edersen ben odama gideceğim" dedim. "Hayır! Yukarı çıkalım! Oyun oynayalım!" dedi ve son ses ağlayarak parmaklıklarına tırmanmaya başladı. Kendisine belli etmeden kulaklarımı kapatıp güzel şeyler düşünmeye başladım. Az sonra ağlaması ve inadı bitecek ve ben sevdiğim dizinin yeni bölümünü izlerken dondurma yiyecektim çünkü feci haketmiştim.
Ağlamasının daha da yükseldiğini görünce dayanamadım. Kalkarak zorla kendisini yatağın kenarından aldım. Sarıldım. "Hadi sen de sarıl bak iyi gelecek" dedim. Beni itti. Peki dedim geri uzandım ama bu sefer sinirlenerek "anne kalk! Anne oturrrr!" diye bağırmaya başladı. Oturdum. Üzerime geldi. Arkasını dönerek kucağıma oturdu ve oturur pozisyonda uyuklamaya başladı. Bir süre öyle kaldık. Ama belim ağrımaya başlamıştı ve çöken sinir sistemimin etkisiyle bünyem yorgunluktan iflas etmişti. Yavaşca yatar pozisyona geçmeye çalışırken (diziden, dondurmadan vazgeçmiştim ve yanında kıvrılıp uyumaya karar vermiştim) birden içine cin kaçmış gibi uyandı. Beni kolumdan çekerek yine oturur pozisyona getirdi. Bu sefer yüzü bana dönük halde uyumaya başladı. Çok rahatsızdım ama bu sefer dayanacaktım ve iyice dalıncaya kadar sabit pozisyonumu bozmayacaktım. Velhasıl dayandım. İçimden yüze kadar saydım, sonra kendimi hep filmlerde tavsiye edildiği gibi bir okyanusun kıyısında hayal ettim ama elbette işe yaramadı zira yedi aylık hamile olduğum için okyanus düşünmek çişimin gelmesine sebep oldu. Ama azimliydim gerekirse yatağa çiş yapacaktım ama cin cücenin bir kere daha uyanmasına izin vermeyecektim! (Bkz: Tüm pedagojik yaklaşımları yanlış yorumlayan ebeveyn).
Geçmek bilmeyen dakikalar sonrasında yavaşça kendisini yatar pozisyona getirdim ve oldu! Bu sefer başarmıştım ve kendisi az önce içine cin kaçmış 22 aylık bebek görüntüsünden çıkıp masum bebek görüntüsünde uyumuştu....
Elbette dizimi izleyip bol miktarda dondurma yiyerek son 1.5 saat yaşadığım ağır travmatik olayın etkisini atlatmaya çalıştım ama olmadı. Sanırım bana bir terapi seans paketi daha borçlu. Bunu da bir kenara not ediyorum.
O değil de acaba ne zaman yüksek parmaklıklı Montessori çakması yatağının parmaklıklarını işlem dışı bırakabiliriz?
