Yok kesinlikle ebeveynliğin bir limiti yok. İç rahatlığı diye bir şey bu müessesede kesinlikle yer almıyor. Günün sonunda "bugün yeterince yedi mi?", "uyumadan önce neden öyle söyledi?", "bugün hep benimleydi hiç sosyalleşmedi", "hep evdeydik hiç temiz hava alamadı" gibi sonsuz iç seslerle buluyor insan kendini. Çünkü sosyal medyada ideal çocuğa dair düşünce, ideal ebeveyn portresi patlaması yaşanıyor. İdeal ebeveyni geçtim daha iki saat önce ıkınarak, kan ter içerisinde içerisinden 3 kiloluk bebek çıkartmış olan taze anne sanki az önce kuaförden çıkmış havası ve rahatlığıyla sosyal medyaya bebeğinin yüzünde kalp emojisi olan fotoğrafını yüklüyor. Eşi de yanında "hiç zorlanmadık" diye gülümsüyor. Bir diğer profilde iki çocuklu anne bebeklerini gün boyunca o aktiviteden diğer aktiviteye nasıl sosyalleştirdiğini anlatarak mekanları sıralarken saçları fönlü, gözleri eyelinerlı... Tüm bebeklerin ellerinde havuçlar, kereviz sapları genelde ingilizce isimli oyun gruplarında sosyalleşiyorlar. Kimi Filipinli aksanıyla ingilizce konuşuyor kimisi annesinin giydirdiği tasarım deri zıbını çekiştiriyor ama herkes mutlu arkadaş. Kimse bir gece önce uykusuz kalmamış, kimse "bugün de evde kalalım çok halsizim oyun halısının üzerinde oynarız işte bi de makarna yeriz" diye düşünmüyor. Hal böyle olunca aralarda sosyal medyada dolaşan benim gibi ebeveynler gün sonunda binbir vicdan azabıyla aynada kendine bakarken kalakalıyor... Halbuki bir dur bak kendine iki senedir her türlü ihtiyacında yanında olmuşsun, karı koca her aktivitenize nasılsa o da eğleniyor diye onu da dahil etmişsiniz, bir gece dahi yalnız bırakmamışsın, ilk aylarda kanguruyla boynuna takıp her yere götürmüşsün sonra 1.55lik boyuna posuna bakmadan puseti oradan oraya taşımışsın üşenmeden ama hala gün sonunda "of bugün hep evdeydik" "ay bugün hiç yoğurt yemedi" diye vicdan azabı çekerken buluyorsun kendini.Üstelik çocuk daha 2 yaşında ve tek istediği aileden birileriyle oyuncak sepetlerini devirip gördüğü surreal rüyaları anlatmakken sen bu kadar stres yapıyorsun. İstanbul'un tüm saati en az 60 liralık oyun gruplarını gezdikten sonra bebek kişisinin bu işlerle ilgilenmediğini görmüş olmana rağmen hem de.
Elinden geleni yapma kavramının yeterli gelmediği noktada sanırım insanın dönüp de kendisine bir bakması gerekiyor. Hatta bir de "Hop!" demesi... Her şeyin bir sınırının olması gerektiği gibi ebeveynliğin de sınırının olması gerekiyor. Aksi takdirde kendinizi huni takmış bir halde bir cafede fisher price sevimli köpekçiğiyle kanka kanka oturup sohbet ederken bulabilirsiniz. Velhasıl allah belanı versin arkası kapalı sosyal medya ebeveynliği!
