Kızım; abisi gibi aceleci, babası gibi sakin, annesi gibi olaysız tek bir günü geçmeyen minik yaratığım... Doğalı daha bir ay olmadı ama sen yine hastanedesin... Dün sabah iştahsızlığın ve hareketsizliğinden şüphelenip seni doktora götürdüm. Sarılığının artmış olmasından korkarken başımıza bir de idrar yolu enfeksiyonu çıktı. Doktor değerlerinin çok yüksek olduğunu ve yatarak acil tedaviye başlanması gerektiğini söyledi. Biz de yattık. Bir hastane maceramıza daha böyle başladık kızım. En az beş en fazla on beş gün bu sıkıcı yerde kalacakmışız. Ultrasonlar, testler yapılacakmış, antibiyotik tedavisi görecekmişsin. Doğumdan beri "oh Bulut sadece bir gece bensiz kaldı onda da hiç sorun çıkmadı" diye sevinirken birden sarılık çıktı. Onu da "neyse bir geceyle atlattık" diye sevinirken şimdi bir üst levela geçtik. Dün Bulut'a durumu anlattım. Yanağımı tutarak "hadi git sen hastaneye" diyerek sakince beni yolladı. Bugün de telefonda "anne ben ahtapotumu alıp hastaneye Luna'ya göstermeye gelicem" dedi. Hanginize üzüleceğimi şaşırdım.
Evet biliyorum biliyorum insanlar ne sorunlarla uğraşıyor, ne hastalıklar var ama işte öyle teselli bulunmuyor. Biriniz elinde kablolar, iğneler dudak bükerek huzursuzca yatarken diğerinin evde annesini özlediğini düşünmek hiç iyi hissettirmiyor.
Ama çok şanslıyız. Çok şanslıyız ki yalnız değiliz. Burcum ve Birhan apar topar desteğe geldiler, ailelerimiz hazırda bekliyorlar. Bu durumdan en karlı çıkan kim derseniz o da elbette ki Bulut zira etrafında dört dönen insanlarla kendisi çok eğleniyor🤦🏼♀️😀 Bu da geçecek... Geçmeli.
