Bugün itibariyle dört kişilik bir aile olduk. Ben yine anne oldum. Ahmet yine baba oldu. Bulut muhteşem bir abi oldu. Bir gün içerisinde bu kadar çok duyguyu aynı anda nasıl yaşadık bilmiyorum. Abisi gibi tam 37. haftanın başında gelmeye karar veren Luna'nın sürprizi, ikinci kez normal doğum yapacak olmanın korkusu, Bulut'un duygularını kontrol edemeyecek olmanın verdiği endişe, ilk defa Bulut'tan uzakta geçecek gecenin huzursuzluğu, Luna ile tanışacak olmanın verdiği heyecan, telaş, panik, aşk... Geldi. 01.11.2018 tarihinde saat 15:13'te geldi. "Epiduralsiz müdahalesiz normal doğum istiyorum!" restime doktor sonuna kadar uydu. Hatta son dakikalarda "vazgeçtim hadi biraz epidural" diye yalvarmalarıma karşın doktor azimle gerçekten istediğim müdahalesiz normal doğumu yaptırdı.
Kızımız, Luna Ada'mız, pembe suratlımız geldi. Bulut "anne sevelim mi?" dedi. Hastane odasından giderken "anne geçmiş olsun" diyerek el salladı. Şimdi evde babası ve Burcumuyla uyuyor. Biz de pembe suratlı, komik, minik, güzel Lunam ile yanyana.. Ne sınırsızmış sevme kapasitem meğer. Nasıl da büyük bir yer varmış kalbimde meğer. Şaşırıyorum. Çok şaşırıyorum. Sevdiklerimiz, ailemiz, doslarımız sayesinde gücümüz tükenmedi kendimizi evde iki bebekle mücadeleye tam gaz hazırlıyoruz:) Mesajlarınız, aramalarınız için çok teşekkürler. Nolur bize şans dileyin. Şaşkınlığım, yorgunluğum azalır azalmaz geri döneceğim herkese.
