35 yaşıma girmeme günler kala yani şairin dediği gibi yolun yarısına günler kala; dolu dolu, tüm beynimle, kalbimle, ruhumla anladım ki şu dünyada insanın kendine yapabileceği en büyük delilik anne olmakmış. Belki lohusa hormonlarının da saldırması belki günlerdir biriken mutluluk, heyecan, endişe gibi duyguların yoğunluğu ile ruhen ve bedenen her an patlayacak gibiyim.
Luna bugün sarılık değerleri yüksek çıktığı için hastaneye yattı. Fototerapi tedavisine başlandı. Bir yandan gözünde garip bir gözlükle huzursuzca ışığın altında yatan minik bebeğimi izliyorum; içim parçalanıyor diğer yandan evde beni bekleyen öbür miniğimi düşünüp üzülüyorum... Bulut'un pek de umursamadığını bilsem de "ya bu gece beni isterse yanında" diye huzursuzlanıyorum. Oysa ki az önce yanımdan güle oynaya el sallayarak ayrıldı. "Ben bu gece gelemeyeceğim sabah görüşürüz" dediğimde önce yanaklarımı sıktı beni öptü sonra "tammammm" diyerek zıplayarak çıktı odadan.
Luna bu kötü günleri hatırlamayacak ve bu huzursuzluğundan eser bile kalmayacak. Ama hepsinin duygusu, görüntüsü, kalp ağrısı, huzursuzluğu benimle kalacak. Benim son gücümle yaşadığım huzursuzluk, yetememe duygusu, müdahale edememe duygusu içime fil gibi oturup kalacak.
Meğer ne zormuş anne olmak, onların canı yandığında, huzuru kaçtığında daha da güçlenip, olgunlaşmak. Meğer ne garipmiş hayata dair ne varsa her şeyin onların gülümsediği anda anlam kazanıp onların canı yandığı anda anlamsızlaşması... Anne olunca anladım evet.
