Sizin anneniz olmak; sizinle yaşayacağımız günleri, eğleneceğiz tatilleri, gideceğimiz ülkeleri, paylaşacağımız kahkahaları hayal etmek dünyanın en güzel şeyi. Ama hep bu iç sıkıntısı ve endişeyle yaşayacak olduğumu bilmek, hayatım boyunca içimde hep bir "iyiler mi" huzursuzluğu olacağını öğrenmiş olmak çok zormuş.
Sanırım insan anne-baba olunca bu hislerden dolayı olgunlaşıyor. İçine, beynine, kitapların satır aralarına, şarkılara, rüyalara yerleşen ve hiçbir zaman gitmeyeceğine emin olduğun o "iyidir di mi?, sağlıklıdır di mi? mutludur di mi?" soru kalıplarıyla, bitmek bilmez bir yürek çarpıntısıyla yaşayacağını bilerek yaşamak... Olgunlaşmamak mümkün değil.
