Instagrama koyduğum bir videoyu izleyen bir arkadaşım "buradan bakınca ikinci çocuk çok kolay görünüyor" diye mesaj atmış.
Keşke öyle olsa. Olmuyor. Tam zamanlı annelik yeterince zorken bir de iki çocuğa tam zamanlı annelik yapmak gerçekten çok zormuş.
Hep söylerim zaten bilen bilir; çok zor işlerde çalıştım. Zor dediğim öyle fiziksel güç gerektiren işler değil. Duygusal açıdan ağır işlerdi. Çok zor hayatlara tanık oldum; acı çeken aileler, aklı hiçbir şeye ermeyen hasta bebekler, çaresiz yaşlı insanlar, ailesini kurtarmak isteyen çökmüş kocaman babalar ağladı karşımda, mutsuzluğun ve umudun birleştiği yaşamlar gördüm. Kimi zaman elim kolum bağlı kaldı kimi zaman yardım edebildim.
Kendi kişisel yaşamımda da çok zor şeyler yaşadım. Başedilmesi çok zor travmalarla başettim, düştüm yine kalktım. Hep devam ettim. En ihtiyacım olan zamanda varlığından hiç haberdar olmadığım o gücüm geldi ve ben başım dik, içim paramparça ama yine sağlam şekilde atlattım,iyileştim.
İşte bundan benim iki çocuğumla beraber evimde huzuru bulduğumu bilmem. İşte tüm bu anlattıklarım benim hayattan beklentilerimi değiştirdi. Mutluluğun tanımı benim için sıcacık bir ev, sevdiğim, sevildiğim bir aileden ibaret hale geldi. Öyle üzücü hayatlar gördüm ki uykusuz iki geceye söylenmenin aptallık olduğunu biliyorum. Öyle zor anlardan, yollardan geçtim ki kariyer için debelenmenin anlamsızlığını gördüm. O kadar korkunç şeylere tanık oldum ki hiçbir şey zor gelmemeye başladı. Öyle korkunç yaşam hikayeleri dinledim ki gündelik hayatın saçma sorunlarına gülüp geçebilmeyi öğrendim.
Velhasıl iki bebekli hayat evet çok zormuş ama dünyanın en güzel zorluğuymuş. Günün sonunda her yer kaka, kusmuk, uykusuzluk olsa da. Dışarıdan bakıldığında "evde oturan rahat anne" imajı senelerdir insanlara sunduğum Edo imajını yıkıp geçse de her şeye değer. Anlatmak istediğim asıl şeyi yine saptırdım konuyu uzattım. Benim zorluk" tanımım alışılanın biraz daha dışında bir kavram dolayısıyla bana bu hayat şu anda hiç zor gelmiyor.
