Hayatta iki şeye hazırlıklı olmak imkansızdır: Ölüm ve doğum. Ne kitaplarla, ne psikologların öğretileriyle ne de anlatılanlarla asla örtüşmez ikisinin de hissettirdikleri.
İkinci bebeğimin doğumuna hazırlıklı olduğumu, bu sefer her şeyin daha rahat geçeceğini (aman olmadı taksiyle giderim kendim sonra insanları ararım rahatlığından bahsediyorum) sanarken elbette yine düşündüğüm gibi olmadı.
Gece yatakta dönüp dururken bir de Bulut'un yanında uyumayı denemek için Bulut'un odasına giderek yanına uzandım. Yarım yamalak uyuklarken garip bir karın ağrısı hissettim. Uyku yeni yeni bastırıyordu umursamayarak yana döndüm. Ağrı devam ediyordu. Diğer yanıma döndüm ağrı arttı. Biraz yatakta debelendikten sonra ayağa kalktım. Evet hissettiğim şey sancıydı. Bulut'ta önce suyum gelmişti ama elbette bu doğum tamamen farklı olacaktı çünkü 35 sene boyunca neye hazırlıklı yakalanmıştım ki doğuma hazırlıklı yakalanacaktım? Halbuki akşam maniküre pediküre gidecek ve doğumda çok bakımlı görünecektim. Halbuki cumartesi günü aylardır bir türlü tebrik edemediğim çok sevdiğim arkadaşımı tebrik edip nihayet düğün hediyesini verecektim, halbuki yine cumartesi günü sabah 11:30'da Bulut'u o tavsiye edilen pedagoga götürerek kardeşi geldiğinde neler yapmamız gerektiğini öğrenecektik. Halbuki daha 36. hafta yeni bitiyordu ve Bulut ile aynı haftada gelmesi büyük tesadüf olacaktı.
Benim planlarımdan iki gün önce, planlanan doğum tarihinden 23 gün önce Luna gelmeye karar vermişti. Kafamda bu düşüncelerle saat 05:35 gibi sakince Ahmet'in yanına gittim. Heyecan, ağrı, endişe karışık bir ses tonuyla "Ahmet uyan, sanırım Luna geliyor!" dedim. Bulut'ta yaptıklarımı hatırladım. Sakince duşa girdim. Duşumu aldım. Annemi aradım "anne bize gelir misin? Bulut uyuyor sancım geldi. Hastaneye gidiyoruz." dedim. Bulut'u öpmek için odasına girdiğimde Bulut uyandı ve aksi bir şekilde "kim yaktı lambaları!!!" dedi. "Kapatıyoruz bebeğim hadi uyu sen" diye yeniden uyutmayı denedim. Annem hala gelmemişti. Bulut'u yatağına koyup kapıya indim. Annem heyecanla gelirken merdivenlerde düştüğü için başını tutarak içeri girdi... Bulut yatağından ağlayarak bağırıyordu. Elbette hiçbir şey planladığım gibi sakin gitmiyordu. Annem Bulut'a müdahale için odaya girdi. Nihan teyzemi aradım. Daha bir gece önce onunla bu durum için aksiyon planı yapmıştık. Planı hatırlattım, bize çağırdım. Ve nihayet hastaneye doğru yola çıktık.
Sancılarım 33. haftada başlamıştı dolayısıyla bunun da yalancı bir sancı olabileceğini düşünerek nstye bağlandım. 20 dakikalık bir beklemeden sonra nöbetçi doktor geldi ve "evet doğum başlamış sizi yatıralım" dedi. Ben ağlamaya başladım. Kızım geliyordu. Bir kaç saat sonra kızımla tanışacaktım.
Odaya yatırıldım. Ahmet'e talimatlar yağdırırken (hastane valizi, süslemelerin olduğu kutu, doğum öncesi enerji verecek aburcuburlar!!!) aileye haber veriyor bir yandan da Bulut'un durumunu kontrol ediyordum. (Siz çıktığınızda biraz ağladı, anneyle baba markete sana çikolata almaya gidiyorlar dedik ama daha da ağladı "almasınlar gitmesinler" diye bağırdı biz de uyutmaktan vazgeçip oyun odasına çıkarttık şimdi keyfi yerinde oyun oynuyor.)
Bir anda sancılar bitmişti. Ben ayakta dolaşıyordum. Doktoruma elbette ulaşamıyorduk. (Bulut'un doğum hikayesini bilenler bilir...) Sancı gelmediği için suni sancı verilebileceği söyleniyordu. Oysa ki ben doğumumun tamamen doğal olmasına karar vermiştim. Değil suni sancı epidural dahi istemiyordum. Çünkü ben bir cengaverdim ve anaydım ana! (Manyak). Sonra her şey birden hızlandı. Odaya ailelerimiz, arkadaşlarımız doluşmaya başladı. Ben üzerimde poposu her an açılabilecek olan bir gecelikle sancı çekmeye başladım. Ortalıklarda dolaşıyordum ama sanki bu sefer daha fazla ağrı çekiyordum ya da ilkini unutmuştum. Zaten ilkini unutmamış olsam bir daha aynı deliliğe kalkışır mıydım? Doktorumuz konferanstan çıkmış hastaneye doğru geliyordu. Rahatlamıştım. Tüm bu kaos sırasında birden suyum geldi ve puzzle tamamlandı. Hastane odasında deli gibi dolaşmaya başladım. Doğumların vazgeçilmezi pilates topunun üzerinde akrobatik hareketler yaptım.
Etraftaki arkadaşlarıma normal doğumun delilik olduğuna dair acı dolu bir sesle demeçler verdim, tüm doğum yapacakları başka yollara yönlendirdim. Aralarda odaya giren hemşire ve doktor o vahşi açılma muayenesini yapıyorlardı. Sabrım çoktan tükenmişti ama bir de enerjim tükeniyordu ki bu en olmaması gereken şeydi. Daha yeni ağır gripten kalkmış olmanın yorgunluğu, 24 aylık Bulut peşinde koşturduğum için ağır gripten yatamamış olmanın perişanlığı ve bir gece öncenin uykusuzluğu tüm enerjimi tüketmişti. Doktoru çağırdım "hadi doğumhaneye gidelim artık nolur" dedim. İlginç bir şekilde "hadi gidelim" dedi doktorum. Bir anda koridorda hastane yatağının üzerinde bağırırken buldum kendimi.
Doğumhaneye girmiştik. Kapıda Ahmet ve çok yakın arkadaşım olan ailemizin doğum fotoğrafçısı Melis beni bekliyorlardı. Ben hazırlandıktan sonra içeri gireceklerdi. Doktor "ya eşin ya da fotoğrafçı girebilir". dedi. Ben sesimi çıkartmadım zira o sırada hiçbir şeyi gözüm görmüyordu. Doktor "aslında açılman daha tam olmadı ama yukarıda ailenin, kalabalığın yanında savunman düşüyordu o yüzden seni aşağıya indirdim, beraber bekleyeceğiz" dedi. Umutlarım suya düşerken sancı son gücüyle çoğalıyordu. Çaresizlikle "hocam çok yorgunum nasıl olacak?" dedim. "Olacak Edacım" dedi.
Sonra başladı. Tam karşımda duran saate baktım saat 15:00'di. Hemşire geldi "hocam eşini alalım mı artık girmek istiyor" dedi. Hocanın cevap vermesine fırsat vermeden "hayır kimse girmeyecek!" dedim. O sırada ne oldu bilmiyorum. Sanki odaya Ahmet girerse ben yine yukarıdaki gibi dudak bükerek ağlayan Eda olacağım gibi geldi. Odada savunmamı düşürecek kimseyi istemedim. İhtiyacım olan şey o sırada şefkat değil vahşice, anırarak, bağırarak içimden o bebeği çıkartmaktı çünkü dayanma gücüm kalmamıştı. Hemşire "peki benim elimi tutmak ister misin canım?" dedi. "Hayır!" diyerek doğum sandalyesinin tutacaklarını kavradım ve iğrenç bir çığlık atarak (ben olsam beni doğumhaneden kovardım) son gücümle ıkındım. Birilerinin "aa ne kadar çok saçı var" dediğini duydum. Akabinde gelen sancıyla yine ıkındım. Saate baktım 15:13'tü ve kızım geldi. Abisi gibi sessizce, tüm huzuruyla geldi kızım. Ben yine yaşadığım o korkunç ağrıyı, anları unuttum. Kızımla tanıştım. O sırada Ahmet içeriye girdi. Doktor göbeğini kesmek üzereydi. Göbek adı var mı? dedi. Ben bir anda Ahmet'e bakarak "Ada?" diye sordum. Ahmet "Ada" dedi. Bir süre önce gittiğimiz bir kahvaltıda Ada isimli bir kız çocuğunun doğum günü vardı. Ahmet "Ada'da aslında güzel isim değil mi?" demişti ve orada kalmıştı aslında. Meğer orada sessiz bir anlaşmayla göbek adına karar vermişiz.
Erken doğduğu için hemen içeriye aldılar ve muayene ettiler. O sırada Ahmet içeri girdi. "İyi mi? Kızımız iyi mi?" diye sordum. Ahmet gülümseyerek "evet çok iyi" dedi. Bir yandan dikiş atılırken (hocam tamam nolur artık dokunmayın, kimse dokunmasın bana nolur hocam diye söylenirken...) perdenin arkasındaki kızımı görmeye çabalıyordum. Doktor bir yandan dikişlere devam ederken "babayı dışarı alalım suratı sarardı yatıralım" dedi. Ahmet "hayır iyiyim" dedi. Ben "evet nolur çık şunu da görme çok vahşi" diye ağlamaklı söylendim.
Sonra perde açıldı. Hemşiremiz gülümseyerek Luna'yı üzerime, yanağıma bıraktı. Sıcacıktı, yumuşacıktı, huzur, saflık, mutluluk, masumiyet, sürpriz kokuyordu. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Söylediklerimi hatırlamıyorum ama yaşadığım his yazarken bile gözlerimi dolduruyor, tüylerimi diken diken ediyor.
İşte böyle. Luna Ada'mız hayatımıza 01.11.2018 tarihinde dünyanın en güzel zamansızlığıyla katıldı. Ben yine değiştim. Sınırsız sevebilme gücüme şaşırırken hep sorulan o sorunun yanıtını buldum. "Biri birinden daha fazla mı seviliyor? Aynı sevebiliyor musun?". Deli misiniz. Öyle bir seviliyor ki kalbimde, beynimde, ruhumda açılan o sevgi kapasitesi ile ikisini de daha da daha da sevebiliyormuşum meğer. Sevgim sınırsızmış. Benim olgunlaşma kapasitem sınırsızmış...
Hoşgeldin kızım, bebeğim, güzel suratlım, miniğim, süper kahramanım. Anne olarak beni seçtiğin için, tüm eksilerime, deliliklerime rağmen güvenerek benim karnımda büyüdüğün için teşekkür ederim sana. Hatalar yapmayacağıma söz veremem ama elimden gelenin en iyisini yapacağıma söz veriyorum.
Not: Bulut'un Luna ile tanışması da bir sonraki yazımın konusu olsun.
