Biz büyürken evimizin her köşesinde oyuncaklarımız yoktu; ya da kendimize ait bir oyun odamız olmadı hiç. Noel baba ağacın altına bir sürü büyük hediye paketleri bırakmazdı hiç. Zaten yeni yıl ağacımız olur muydu, annemin o ağacı kurmaya enerjisi var mıydı onu da hiç bilmiyorum. Hiçbirisinin önemi yoktu. Yeni yıl demek akşam masada yenecek olan aburcuburlar ve geç yatma hakkı demekti. Bazen Ankara'da cümbür cemaat bazense Mersin'de dördümüz kutlardık yeni yılı. Yeni yıldan tek beklentim o ünlü tv programının gece yarısı adının değişmesini izlemek olurdu. (Pazar 89'un Pazar 90 olması gibi.) Sonra ondan geriye sayardık ve birbirimize sarılırdık. Ben mutlu olurdum. Yeni yıl masasında oturmamız için önümüze verilen ipadlerimiz yoktu, hediye edilen oyuncaklardan beş dakikada sıkılma lüksümüz hiç yoktu. Oyunlarımız vardı, sohbetlerimiz, basit mutluluklarımız. Yeni yıl sofrasında herkes birbirinin yüzüne bakardı çünkü dalıp gidecek telefon ekranları yoktu. Büyükler konuşur, içer, eğlenir, küçükler heyecanla tombala saatinin gelmesini beklerlerdi. Yeni yıl demek beraber olmak, heyecanlanmak, sohbet etmek, sarılmak, geç yatabilmek ve abur cubur yemekti. Çok farklı yerlerde, çok farklı ülkelerde, farklı şekillerde kutladığım yeni yıllar oldu. Ama hiçbiri çocukluğumun yeni yıllarının verdiği o keyifi, huzuru veremedi. Ama bu sene farklı. Son zamanlarda yaşadığımız tüm şanssız hastalıklara rağmen, zor gecelere, uykusuz, endişeli günlere rağmen bu yeni yıl bana çocukluğumun huzurlu yeni yıllarını anımsatıyor. (Belki de hala pijamalarımla olduğum içindir:) Teşekkür ederim bebeklerim. Teşekkür ederim ailem. İyi ki varsınız.
Herkese tüm basitliğiyle, ekranlara bakmadan geçecek, bol sohbetli, kahkahalı, sarılmalı bir yeni yıl gecesi diliyorum. Muhteşem bir sene olsun! İyi eğlenceler!
