Ana içeriğe atla

Bebek Meşguliyet Panosu

Evde oyalamacalar: Elbette evde tvsiz, tabletsiz, televizyonsuz bebek oyalamak çok kolay değil. Bir numara 27 aylık oldu ama hala tablet kültüründen habersiz. Bazen restoranlarda tableti olan çocukların masalarına yanaşıp parmaklarının ucuna kalkıp tableti görmeye çalışıyor ya da bizim eve gelen misafir çocuğunun elinde tablet varsa yanına usulsa yanaşıp "ben de bakabilir miyim? Paylaşır mısın?" diyor. Bu durumlarda içim parçalansa dahi onun iyiliği için yaptığımızı kendime hatırlatıp trajediyi görmezden geliyorum. Restoranda kendisini mama sandalyesinde nasıl tuttuğumuz -ya da bazen tutamadığımız- ayrı bir postun konusu olsun çünkü bu postun konusu busy board yani meşgul pano olayı. Kapı kolları, prizler, yastık fermuarları, tuvalet muslukları gibi size sıradan görünen her obje yeni ayaklanan bebek kişisi için adeta kutsal objeler haline geliyor. İşte tam da bu aşamada bu meşguliyet hödöleri hem bebek kişisini meşgul etmek hem de motor kabiliyetlerinin gelişimi açısından çok işe yarıyor. Ben eskimiş çarşafları delip iple objeleri geçirerek yapmıştım. Bulaşık teli, hep oynadığı pembe çorabım, minik teneke saksılar gibi ilgisini çeken objeleri asmıştım. Aylar boyunca o çarşaf orada asılı kaldı. Farklı versiyonlarını evde yapabilirsiniz. Ama size mutfağın tencere dolabına kafasını sokmayacak kadar meşgul bir bebek vaadetmiyorum zira her bebek bir gün o tencerelere ulaşacaktır. Not: Bu panoların hazırları da artık instagram üzerinden satılıyor ama zamanınız varsa kendi yapmanız daha ucuza gelebilir. Benim projem; iki numara için evin duvarlarından birine marangoz desteğiyle biraz büyük bir tane yapmak. Evde eşya toplamaya başladım bile. Kolay gelsin yoldaşlar. 





Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...