Ana içeriğe atla

Bir Meme Bağımlısının Annesinin Notları-I

Hamile olduğumu öğrendiğim zaman Bulut 15 aylık bir meme bağımlısıydı. Memenin sabahı akşamı yoktu. İstediği memeyi o anda ağzında bulamazsa titreme krizlerine giriyor, ortalığı memeğğğğ diye inletiyordu. Kendisi meme krizi konusunda ne yer ne zaman tanımıyordu. Memeyi biberon formatında kendisine sunma gibi bir lüksüm ise asla olamadı zira kendisi biberon ve türevlerini asla ağzına sokmadı. Bazı geceler yatakta kafamı yastığa bastırıp "nolur nolur yeter artık" diye ağlarken kendisi çoktan bitirdiği memeyi kapatıp diğerini emmeye başlamış oluyordu. İlk zamanlarda, dışarıya çıktığımızda kolayca emmeye ulaşsın diye hemen hemen açık bırakılan memeler 15. aya doğru "aman görmesin de hatırlamasın" mantığıyla olabildiğince kapanmaya başlamıştı. Abartmıyorum zamanında cezaevlerine giderken giydiğim kalın siyah boğazlı kazakları yeniden giymeye başlamıştım. Kendisinin beni uzun süreler boyunca yürüyen iki adet meme olarak gördüğüne eminim. Memecilikten tükenmek üzere olduğum bazı anlarda kendimi vicdan azabında bulurdum. "Aman sanki 18 yaşına kadar emecek" (iç ses: Bu emer görürsün bak.), "ilk başta sütüm yok diye yas yapıyordun şimdi çok emiyor diye yastasın saçmalama (iç ses: iliklerime kadar emeceğini bilseydim..), "2 yaşa az kaldı dayan" (iç ses: bu gece kaç defa uyanacağım acaba?)
İşte ben tam da bu sırada hamile olduğumu öğrendim. İki sene boyunca emzirmeyi hedeflemiştim. Ama gün geçtikçe işler çığırından çıkıyordu ve Bulut meme emmekten yemek yiyemez, uyuyamaz hale gelmişti. Ben ise hem iç hem dış güçlerin sömürmesine maruz kalıyor ve enerjimin tamamen tükendiğini hissediyordum. Hamileliğimin ilk 4.5 ayı Bulut'u emzirerek geçti. Hiç kolay olmadı zira 18. ayda feci bir atak geldi ve Bulut memesiz yaşayamaz hale geldi. Uykusuz geçen tükenmiş bir gecenin sonunda "oeeeeeeh yeter!" iç sesiyle uyandım. Vicdanım da, içim de rahattı. Artık yavaş yavaş memeyi kesecektik. Kitaplar, instamum deneyimleri, makaleler okudum. Hangisini uyguladım? Hem hiçbirisini hem de hepsini. Okuduklarımı, duyduklarımı harmanlayıp elimdeki bebeğin kişiliği ve kendi durumum ve yapabileceklerim ile harmanladım. Ortaya 20. ayının sonunda memeyi sorunsuz bırakmış bir bebek çıktı. 
Ben ne yaptım? Okuyun. Ama uygulamayın. Önceden okuduğunuz, duyduğunuz, bildiğiniz şeylerle harmanlayın. Kendinizi ve bebeğinizi de ortaya koyarak size en uygun olanını bulun.
Devamı ikinci yazıda





Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...