Hedef: Memeyi aramız bozulmadan, travmasız, sakin, hedef şaşırmadan bıraktırmak.
Süre: En az bir ay
Malzemeler: Bir adet aydede, bol dikkat dağıtıcı unsur, siyah boğazlı kazak, süt (tercihen ılık keçi sütü), seveceği bir bardak (tavsiyem: ikea alıştırma bardağı ya da daha renkli bir alıştırma bardağı)
Olmazsa olmaz: Sabır, sabır, sabır
Tükendiğim bir sabah o gün Bulut'a meme vermemeye karar vermiştim. En ufak bir ağlama krizinde vazgeçeceğime emindim dolayısıyla mümkün olduğunca mobil olmalıydık. Hamileliğimin ilk aylarıydı dolayısıyla üzerimde feci bir yorgunluk ve halsizlik vardı ama hiçbir şey 7/24 bir insanın ağzına takılı olmaktan daha yorucu olamazdı.
Sabah "memeeee" diye uyanan Bulut'u hızla yatağından çıkartarak planımı uygulamaya koydum. Kahvaltıda sevdiği pancake'den yaptım, yanına ılık ve ballı keçi sütünü sevdiği bardakla koydum. Henüz yoksunluk krizine girmemiş olan bebek kişisine kahvaltısını ettirdikten sonra "memeğğğ" namelerini duymamaya çalışarak hızla giydirerek en yakındaki çocuk aktivite merkezine doğru yola çıktık.
Arabada arka koltukta "memeğğğ memeğğğ" diye söylenen bebek daha önce hiç girmediği bir ortama girince bir anda dikkati dağıldı. Yanlış hatırlamıyorsam yaklaşık 4 saatimizi o oyun grubunda geçirdik. Bu süre boyunca ağzından tek bir kez dahi meme lafı çıkmadı. Dönerken yorgunlukla uyuyakalan bebek ilk defa memesiz bir öğle uykusuna yatmış oldu. Elbette uykusundan memağğğğ diye uyandı fakat hazırlıklıydım ve kendisi her zamanki yatağında değil evinde çok eğlendiği teyzemin evindeydi. Sakince "bak meme artık aydede çıktığı zaman olacak ama şimdi süt istiyorsan süt bardakta var" dedim. "Peki annecim" demedi elbette. Ufak çaplı bir kriz geçirecekken teyzem duruma el atarak dikkatini dağıttı.
Sonra akşam oldu. Yarım yamalak yediği yemek sonrasında yine "memeğğğğ" diye ağlamaya başladı. "Aydede çıkmış mı bir bakalım mı?" dedim. Aydede çıkmıştı. Hadi o zaman meme zamanı dedim. Emdi. Saatlerce emdi ve uyuyakaldı. Elbette tüm gece boyunca memesiz geçen günün acısını çıkartmak için defalarca uyandı ve emdi. Sabırla verdim.
Yaklaşık 20 gün gündüz dikkatini dağıtma ve "meme aydede çıkınca" şeklinde devam etti. Artık Bulut pencereden aydede gözler olmuştu. "Anne Aydede çıktı mı?", "Aydede ne zaman gelecek?" gibi cümleler hedefe yaklaşmakta olduğumu gösteriyordu.
Bu sırada kendisi gün içerisinde içtiği ballı keçi sütünden de zevk almaya başlamıştı.
Bu sırada yavaş yavaş spor sütyenler giyerek sütümün gelmesini engellemeye başlamıştım.
Bulut'un gündüz krizlerinin kesildiğini, aydedeyi eskisi gibi beklemediğini farkettiğim bir gece o kritik yola girdim. "Meme artık yok çünkü süt bitmiş ama olsun bir şey olmaz ki çünkü bardakta sütümüz var." diyerek sakince yastığın altından bardakta sütü çıkarttım. İçti. Ama elbette sonrasında meme istedi. Bu durum da yaklaşık 15 gün kadar sürdü.
Derken bir gün Bulut emmeden, süt içmeden uyuyakaldı. Gece uyanacak diye bekledim ama uyanmadı. Her gece defalarca uyanan çocuk ilk defa o gece uyanmamıştı. Elbette vicdan azabı yaptım, ağladım, üzüldüm, bir devrin sonunun geldiğini hissedip meme fotoğraflarımıza baktım, yine ağladım. Bir yanım duruma sevinirken diğer yanım uyansın meme istesin de vereyim diyordu.
Sonra sabah oldu. Bulut beklediğimin aksine oldukça keyifli uyandı. Memeden bahsetmedi. O gün itibariyle sarı kız (koyu kumral) buzağıyı sütten kesti.
Peki hiç mi istemedi? Elbette istediği, aradığı zamanlar oldu ama hiçbirisi sinir krizi ya da ağlama krizi olmadı. Şansını denedi. Ben de cephaneliklerimi çıkartarak (ılık süt, ceviz, fındık, fıstık, tahin, pekmez...) dikkatini dağıtarak fikrini değiştirdim.
İşte böylece bir meme bağımlısının annesi olmaktan çıktım ve süt bağımlısı bebek annesi oldum.
Peki ikinci bebek geldiğinde emmek istemedi mi? O da üçüncü yazının konusu olsun mu?
