Ana içeriğe atla

Küsen Dinozorlar

Peki o zaman Dinozorlar Nasıl Barışır? Dinozorlar kitaptan anlaşıldığı üzere kolay barışıyorlar ama 27 aylık bir bebek ile barışmak bazen pek kolay olamıyor. İki yaş sendromu modası (!) ile dalga geçerken bizim bir numara ilgili akımın bir numaralı temsilcilerinden birisi oldu. İki yaş atakları ile iki numaranın gelişi aynı zamana gelince olaylar karıştı tabii. Bir numara artık tamamen bağımsızlığını ilan etmeye çabalıyor. Abi olduğuna çok inanmış durumda. "İstersen yardım edebilirim" mottolu annelerdenim. Yardım istemediği sürece sadece yönlendiriyorum. Öyle ki ilk cümlelerinden birisi "anne yardım et" oldu. 15 aylıkken bezini çöpe, kirlilerini de kirliye atmaya başladı. Yaptığım şeylere hep onu da dahil etmeye çabalıyorum. Doktorumuzun desteği ile 6 aydan itibaren kendi kendine yemek yemesine çabaladım (BLW'de başka postun konusu olsun). Velhasıl ortaya epey bağımsız bir bebek çıktı ama işte iki numaranın varlığı o bağımsızlığı hafif isyankar ergen tavırlarına dönüştürdü. İki numara eve geldikten sonra ikinci gün: "Ben artık çay içebilirim çünkü abi oldum!" dedi. İşte o gün anladık ki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. 

Demem o ki kendisinin triplerinden hepimiz payımızı alır olduk. "Anne çok kalbim kırıldı! Çok üzgünüm! Yemicem de yemicem! Giymicem de giymicem!" gibi cümleler evin dört bir yanını sarmış halde. İşte bu yüzden de bu asi dinozor kitapları tam da bu döneme hitap ediyor aslında. Önce kötüyü gösterip sonra iyiyi göstererek bebek kişisini düşünmeye itiyorsunuz 😂 

Yayınevi: Beyaz Balina Yayınları #beyazbalinayayinlari 

Fiyatı: 17 TL civarı










Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...