"Nasıl gidiyor yeni işin? Değdi mi o kadar donanımı, eğitimi, çevreyi bırakmana?"
Ya hiç sorma: Tam zamanlı çalışıyorum, hiç molam yok, öğle aram yok, hafta sonum, gecem, gündüzüm yok. Hasta olduğumda bile patronlar işte olmamı istiyorlar. Fazla mesai de ödenmiyor. Her açıdan mobbing uygulanıyor. Geçen gün patronlardan biri kafama ayakkabısını fırlattı ben tam bir şeyler söyleyecekken patron yardımcısı bağırarak beni çağırdı panikle ona koştum. Geçenlerde büyük patrondan biraz dinlenmek için izin isteyecek oldum pişman oldum. Büyük patron tüm gününü benimle geçirmek istedi sanırım biraz hastaydı. Patron yardımcısının da atak haftası mı neymiş o da sürekli ilgi istedi. Birinin odasından diğerine koştum durdum. Bir de büyük patron o kadar özenerek yaptığım yemeği beğenmedi, aç değilmiş, makarna yiyecekmiş. Yemedi. O sırada patron yardımcısı sırf canı sıkıldığı için çığlık atmaya başladı. Büyük patron onun üzerine koşup atladı. Ben araya girip ayırdım. Yani anlayacağın çok zor yeni işim.
Ama evet değdi. O kadar eğitimi, donanımı, çevreyi bırakıp da anne olmaya değdi. Dünyanın en zor, en vahşi, en acımasız, en yorucu mesleği olsa da değdi. Günün sonunda kafamda senelerdir indiremediğim lohusa topuzum, göz kenarlarımda yorgunluk çizgilerim, üzerimde kusmuk kaka lekeli tshirtüm kalsa da değdi. Bana öyle bir meslek söyleyin ki hem sizi iliklerinize kadar sömürsün hem de aynı anda hazların, mutluluğun, sevmenin, sevilmenin en büyüğünü yaşatsın. Annelik. (Karnında ya da kalbinde çocuğunu büyüten ve sabırla tüm mobbinglere göğüs gerek tüm annelere...😄)
