Hedef: Luna'yı bronşiolitten kurtarmak. İkinci hedef: Sürekli Luna'yı kucağıma almama bozulan Bulut'un dengesinin şaşmamasını sağlamak. Üçüncü hedef: Ebeveynin akıl sağlığını korumak.
İkinci çocuğu istediğimizde elbette bu komplikasyonları hesaba katmamıştık. Yani hesapta ne sarılık için hastanede yatmak ne enfeksiyon için 6 gün hastanede kalmak ne de bronşiolit yoktu. Luna doğacak Bulut yavaş yavaş alışacaktı. Lunacık (Bulut'un deyimiyle) birazcık hassas çıktı. Daha iki aylık ömründe bebeğimiz sürekli hasta, halsiz oldu. Yavaş yavaş iyileşme başladı elbette ama bu süreçte Bulut kardeşinin birdenbire olukla kusup annesinin hafif telaşla müdahale etmesine, hastanede oksijen verilmesine, öksürük krizlerine, annesinin normalden biraz daha fazla emzirmesine, babasının biraz daha fazla kardeşiyle ilgilenmesine tanık oldu. Dengesi şaştı mı? Evet. İki yaş sendromu zaten yavaş yavaş gelirken birazcık hızlanmış oldu. Anneye düşkünlüğü biraz daha arttı (annecim bu gece beraber uyuyalım mı? anne Luna'yı kucağından bırak beni al), akşamları işten gelen baba ile oyun oynama tutkusu daha da arttı, basit şeylere kızmaya başladı ama ilginç bir şekilde "oğlum rahatsız oluyorsan Luna'yı anneannene bırakalım artık orada yaşasın" blöflerimizi ise "hayırrr o bizim Lunamız!!!!" diye geri çevirdi. Velhasıl ailecek hepimiz pertiz. Hem Bulut'a ekstra ekstra ilgi gösterip hem Luna'yı iyileştirmeye çabalıyoruz. Aynı anda da Bulut'un iki yaş kaprislerine boyun eğmeden aşırı kontrolden çıkmasını engellemeye uğraşıyoruz. Ama öyle bir denge olmalı ki aynı zamanda hafif kalbi kırık olan Bulut'u hiç kırmamalıyız. Luna uyurken Bulutla aralıksız ilgilenip Luna uyandığında Bulut'u da dahil ederek Luna ile ilgileniyoruz.
Ben sürekli beraber yapacağımız yaz tatilinin, ilkbaharın hayalini kurup motive oluyorum. Her şey geçmiş olacak biz "ama ciddi zordu o neydi ya di mi diyeceğiz. Sonra Luna'yı denize sokmaya çalışan Bulut'un elinden Luna'yı kibarca kurtarıp tatilimize devam edeceğiz.
