Selam! Bir süre avukatçılık uzun süreler de goygoyculuk yaptıktan sonra bir anda kucağımda bir adet 27 aylık bir adet de 2 aylık bebek buldum. Her ikisini de büyük iddialı cümlelerden, obsesif helikopter ebeveynlikten uzak bir şekilde, bağlanma temelli bir anlayışla ve bakıcı desteği almadan büyütmek için çabalıyorum.
İddialı cümlelerim yok. Birbirini eleştiren ebeveynlerden de koşarak kaçıyorum. Herkesin kendi çocuğu için en güzelini bildiğine ve "muhteşem ebeveynlik" diye bir şey olmadığına inanıyorum. "Olabildiği kadar ebeveynlik" kavramının güzel bir kavram olduğu görüşündeyim. Peki bizim olabildiği kadarımız ne? Bir numara 18 aylık olana kadar televizyon, ipad, telefon kavramlarından uzak yaşadı. 18 aylıkken günde 2-4 dakika arası youtube şarkılarına başladık. 18 aydır duyduğu ve hareketlerini ezberlediği Kırmızı Balık ve benzeri şarkıların hareketli hallerini görmekten inanılmaz etkilendi. Yeri geldi Humpty Dumty duvardan düştüğü için bağıra bağıra ağladı yeri geldi Balıkçı Hasan ile tanıştığı için heyecanlandı. İki yaşına geldiğinde ise günde bir saat ile (hafta sonları hiç yok) sınırlandırılarak Netflix çizgi film dünyasına Tavşan Trotro ile giriş yaptı. Ipad nedir hala bilmiyor. O da başka bir postun konusu olsun. Her şeyden öte anneye dededen geçmiş olan, babaya öğretmenlik geçmişi olan ebeveynden geçmiş olan kitap sevgisi bir numaraya da aşılanmış durumda. Dolayısıyla bizim evde kütüphane, kitap, kitap okumak önemli kavramlardan. Ben ayda 1 kitabı yarılayabildiğimde artık kendimi şanslı sayıyorum zira kendime ait zamanım olabildiğinde tek başımaysam sanal dahi olsa sosyalleşmeye çabalarken baba ile beraberken de biriken dizilerimizi izliyoruz. Bir numara ile günde en az 4-5 kitap okuyoruz. Geceleri yatmadan önce bize sayısız kitap okutarak işkence ediyor ama olsun. O okuttukça ben ufak da olsa bir şeyleri başardığımızı düşünerek seviniyorum. İşte böyle... Devamı gelecek.
