Bizim hayatımızda Ipad yok. Telefondan çizgifilm izlemek yok. Oyun hiç yok. Restoranda, arabada, misafirlikte telefonla oyalamak da yok. Bir numara iki yaşından itibaren doktorunun da izniyle günde en fazla bir saat olmak üzere çizgifilm izlemeye başladı.
Netflix çizgifilmleri ihtiyacı büyük ölçüde karşılıyor. Trotro, Kaplan Daniel, Dora, Peppa Pig, Harika Kanatlar, Kelime Partisi ikimizin de epey eğlenerek seyrettiklerinden. Bu tür çizgifilmleri izlerken bir şeyler öğrendiğini gördükçe şaşırıyorum. Her şey böyle iyi ve huzurlu giderken; ben kahvemi o abi çayını (pekmezli, limonlu sıcak su) alıp da tv karşısına otururken ben büyük bir hata yaptım: Yaşına (27 aylık) hiç uygun olmayan bir çizgi filmi izlemesine izin verdim. Toplamda sadece iki defa izledi ve o günden beri kendisini Kedi Çocuk beni de Baykuş Kız sanıyor. Garip bir hareketle koltukların, yatakların, dolapların tepesinden atlıyor. Ellerini arkasında kilitleyip kafa üstü yere atlamaya çalışıyor (sayılı çığlık attığım anlardan birisi), ismiyle çağırdığımızda bizi "benim adım kedi çocuk! Bana kedi çocuk diyeceksiniz!" diye azarlıyor. Oyuncakçıya girdiğimizde bize kedi çocuk ve çetesinin garip fiyatlı plastik oyuncaklarını aldırmaya çalıştı. Pes etmedik. Nasıl olduysa karambolde bu kedi çocuk peluşu bizimle eve geldi. (Tamam biraz da kedi çocuğu kendi menfaatlerim için kullanabilirim gibi gelmişti: Aaa bak kedi çocuk yatağına yatmış hadi sen de yat, aaa kedi çocuk tshirtünü çok beğenmiş soyunmasan mı durup dururken acaba? Aaa kedi çocuk kardeşine sarılmış galiba çok seviyor kardeşini canııığğğğm... vb. umutsuz söylemler).
Neyse kısacası: Bir numara en az 28 yaşına (ya da işte 5-6 yaşına) kadar saçma aksiyon çizgifilmleri izlemeyecek biz de huzurlu bir aile olarak hayatımıza devam edeceğiz... Şimdi tek sorun bu peluşun nasıl sorunsuzca, olaysız, travmasız, ağlama krizsiz ortadan kalkacağı... Aaa kedi çocuk tatile çıkmış?