İki yaş sendromunun üzerine bir de kardeş gelirse ne olur? İki yaş sendromlu kişi hafif kontrolden çıkar; anne iki tarafı da mağdur etmemek için ortada kalıp perişan olur; babanın kafa karışır. Bir şeyden çok eminim o da bir numarayı tüm hamileliğim boyunca doğuma çok güzel hazırladım. Kendisine ne beklemesi (minik bir insancık) ve ne beklememesi (konuşmayacak, yürüyemeyecek, hayır oyun da oynayamayacak, yok lego bile yapamaz seninle evet) konusunda aylar boyu oryantasyon verdim. İtiraf ediyorum aralarda hatta bazı günler sürekli kucağıma aldım. Bir numaranın rutinini bozmamak için dokuz ay boyunca her şeyiyle birebir ilgilenmeye devam ettim (sonuçta ikinci çocuğu isteyen bizdik ve seçimi olmayan bir şeyden dolayı ona haksızlık edemezdik). Doğumdan bir gün önce çocuk parkında peşinden koşuyordum, doğumdan bir gün sonra sabah kahvaltısını ben hazırlayıp yedirdim, beni özlemesin, eksikliğimi hissedip dengesi şaşmasın ve iki numaradan nefret etmesin diye çabaladım. Kendisini daha 4 ay önce memeden kesmiş olmama rağmen iki numarayı onun önünde emzirdim. Baktığı zaman ikram ettim. Memeden emmek istemedi çünkü artık büyüdüğüne çok ikna olmuş durumdaydı. (Ben artık abi oldum çay içebilirim di mi?) Bardak getirip mememden sütü bardağa koymamı istedi. Ben de bardağa sıktım; içti. Geceleri uyanıp beni yanına çağırmaya başladı; koşarak yanına gittim onu uyutup emzirmeye geri döndüm. İkisini de yalnız bırakmamak, anneden mahrum etmemek için tam 3 aydır her şeyimle çabalıyorum. Öyle ki geçen hafta bünye iflas etti ve acilde sonlandım. Her neyse; ben her şeyi tam, kitabına uygun yaptığımı, iki bebeğimin de ruh sağlıklarının yerinde olduğunu düşünürken bu akşam iki numarayı emzirirken bir numara aralarda yaptığı gibi kucağıma tırmanmaya çalıştı. "Tamam hadi sen de gel kucağıma" dedim. "Hayır onu bırak!" dedi. Akabinde iki numaranın başını itti. Sarsılan iki numara bağırarak ağlamaya başladı. O sırada olay mahalinde bulunan anneanne iki numarayı kucağımdan kurtardı. Ben bir numarayı sakince kucağıma aldım: Neden?" dedim. "Ben seni istiyorum!" dedi. "Anneyi mi özledin sen?" dedim. "Evet!" dedi. Emme pozisyonunda kucağıma yattı. "Ben de annemin kuzusuyum" dedi. "Haklısın" dedim.
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...