Ana içeriğe atla

Kardeşin Bizim Olsun mu?






"İkisi beraber mi yatıyorlar?" Çoğu geceler evet ikisi birkaç saatliğine de olsa beraber yatıyorlar hatta genelde beraber uyanıyorlar. Neden? O kadar çok sebebi var ki. Aralarındaki bağı kurabilmek öyle zor ki aslında. Sokakta insanların hemen sorduğu soru ne biliyor musunuz? Hem de Bulut'un anlayıp anlamadığını umursamadan: "Annesi abisi çok kıskanıyor mu???". Yine sokakta yapılan "kardeşini ben alıp götüreyim bizde yaşasın" türevindeki şakalar Bulut'un ters tepki geliştirmesine sebep oldu. Dışarıda yabancı birisi Luna'yı sevmek isterse Bulut panter gibi o kişinin üzerine atlıyor. Hayır sevme kardeşimi!", "Bakmayın Luna'ya!!!" gibi ifadelerle tepki veriyor. Eğer birisi Luna'yı sevme işini uzatırsa Bulut önce işin ciddiyetini kavramaya çabalıyor. Eğer o kişiye ısınırsa Luna'nın bacağını, elini vb kendi tutmak kaydıyla Luna'yı sevdiriyor. Yok o kişiye ısınmazsa o zaman işte kıyametler kopuyor. Karşı tarafın verdiği yanıt ise hep aynı oluyor "ayy haklı tabii çocuk kıskandı önce kendisini sevmediğimiz için di mi? ayy canım çok kıskanıyor mu?". Elbette Bulut bu yorumları da duyuyor ve maalesef anlıyor. 

Bütün bunlara ek olarak aralarda bebek olduğunu hatırlıyor ve işte o zaman kıskançlık devreye giriyor. Ortam kalabalıksa  özellikle farklı davranmaya başlayabiliyor. Kimi zaman hareketlerini kontrol edemeyerek Luna'ya fazla sevgi gösteriyor, kimi zaman vereceği zararı bilemediği için aşırı hareketlerde bulunabiliyor (bacaklarını çekiştirme, kafasına şaplak atma vb.), kimi zamansa bize yaptığı şakaları Luna'ya da yapabileceğini sanıyor (Luna otururken sırtından itip çocuğu hacıyatmaza çevirmek gibi). Hepsi yaşından, bebekliğinden ötürü. Bulut, "günaydın anneciğim ne güzel bir gün değil mi? Şu işe bak büyümüşüm!" gibi absürd cümleler kurduğu için kendisini adam sanıyoruz ama aslında o da daha bebek. O yüzden her fırsatta dış etkenlerle kolayca yanlış yönlendirilebilecek, klişelerle çirkinleştirilebilecek, yetişkin kaygılarımızla sıradanlaştırılabilecek olan kardeşliklerini sımsıkı birbirine bağlamak için çabalıyorum. Ben biliyorum ki ikisi de birbirleriyle oldukları için çok mutlular. Her şeyden fazla eminim ki Bulut Luna'ya çok bağlandı. Gerisi zaman, yaş, sabır. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...