Bugün iki bebekle ilk arabalı uzak mesafe gezme denemesini yaptım. İlginç bir şekilde 24 dk süren yolculukta bir numara benimle sohbet ederken iki numara sakince uyudu. Mekana vardığımızda kendimi kaleden prensesi kurtaran Super Mario gibi hissediyordum. (Kim derdi ki dünyanın bir ucundaki çiftliğe at bakmaya giden sırt çantalı kızın bir gün böyle birşey için gururlanacağını...) Velhasıl uzun zamandır merak ettiğim cafeye sorunsuzca girdik. Ebeveyn, çocuk, bebek düşünülerek abartıdan uzak sıcacık bir ortam buldum. Çalışanlar çok ilgili, samimi ve doğal. Servis muhteşem ötesi. (Arkamızda bıraktığımız dağınıklık için çok özür dileriz!). Menü çocuklar ve bebekler de düşünülerek hazırlanmış ve çok lezzetli. Oyun ablaları çok şirin ve doğal. Etrafta size bir şey satmaya çalışan yapmacık insanlar yok (öyle bir mekan da var bilen bilir), ya da oyun alanına girer girmez üzerinize çullanıp "oyun alanımız paralıdır" diye uyaran sevimsiz oyun ablası (öyle bir mekan daha var onu da bilen bilir) yok ya da en güzeli çalışanların gözünde para işaretleri yok (o mekanı da bilen bilir). Kimsenin kimseyle ilgilenmediği sıcacık bir ortam. Her şey böyle giderken ortamın büyüsü bir anda iki yaş sendromunun dibine vurmuş ve bezi bıraktığı için kendini artık hayatı çözmüş triplerinde bulan oğlum tarafından bozuldu. İlgili bebek kişisi kum havuzundaki çocuklara sataşırken bir yandan helikopter ebeveynlik yapmadan onu durdurmaya çalışıyor bir yandan kucağımdaki iki numarayı idare etmeye çalışıyordum. Derken o bakışı farkettim. Kınayan, ayıplayan, hatta konuşsa "benim çocuğum asla böyle şeyler yapmayacak!" diyecek olan 9 aylık bebek annesinin yargılayan, sorgulayan, ayıplayan bakışları... Şakayla karışık kendisine "işte bu iki yaş sendromu dedikleri şey" gibi cümleler kurdum ama kendisini ikna edemediğime çok eminim. Neyse benim içim rahat zira çok iyi biliyorum ki bebeği mama sandalyesinde efendi efendi oturan her ebeveyn bir gün iki yaş sendromunun dibine vurmuş bebeği ile kan ter içerisinde mücadele ederken o eski huzurlu günlerini ve ayıpladığı mağdur ebeveynleri anacak.
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...