Her şey Instagram dünyasında ne kadar da güzel görünüyor di mi? Ama aslında bu fotoğrafın sabahında tam bir korku filmi yaşadık. Sabah güzelce uyandık, kahvaltılarımızı yaptık. Çok iyi gidiyorduk. Bulut kahvaltısını yaptı, tuvalete gitmesi gerektiğini söyledi. Odaya tuvalete götürdüm. O tuvaletteyken Ahmet Luna ile geldi: "aynı anda kaka yapmaları gerekiyormuş" dedi. Güldük. İkisini de temizledik. Tam odadan çıkıyorduk ki kriz başladı. Bulut odada kalmaya karar vermişti. Deniz, dondurma, oyun, havuz vaadlerimizin hiçbirisi umurunda değildi. Tek istediği şey odada kalmaktı. Önce umursamadık nasılsa geçecek diye asansöre bindirdik ve aşağıya indik. Elbette Bulut durmadı. Kendisini otelin girişinde yerden yere atıp odaaaaaağhhh diye inleyerek çığlık atmaya başladı. Sabırla kendisine odada temizlik olacağını, sonra geri döneceğimizi anlatmaya çabaladık. Döner kapıya koştu. İçine girdi ve öylece durdu. Döner kapıların o durumlarda kendiliğinden durduğunu yeni öğrenmiş oldum. Bilsem avazım çıktığınca "Buluuuuuut yürüüüüü!!!!!" diye bağırıp olayı daha da dramatikleştirmezdim zaten. Akabinde drama sıcağa taşındı. 38 derecenin altında Bulut çığlık atıyor, Luna huysuzlanıyor biz ise ter içerisinde ikisini idare etmeye çabalıyorduk. Ahmetle "ne yapalım?" diye birbirimize baktık. Ben "pes etmeyelim şimdi odaya dönersek bu drama hep tekrarlanır söz bizde artık yürümeye devam yoldaş!" gibi motive edici bir konuşma yaptım ve Bulut'u kucakladım. Bulut boşluğa tekmeler savurup Luna arkada Ahmet'in sürdüğü arabada bağırırken biz o huzurlu yoldan ağaçların arasından kumsala ulaşmaya çabalıyorduk. Huzurla kahvaltılarına gitmeye çabalayan insanlar yanımızdan performansımızı izleyerek geçiyorlardı. Akabinde kumsala ulaştık. Bulut bebek arabalarından birisine kendini zincirlemiş gibi tutunarak bağırmaya devam etti. Biz eşyalarımızı yerleştirdik. Sonra gidip Bulut'u aldık. Ben sevdiği şarkıyı açıp Bulut'u göğsüme yatırdım, sakinleşmesini bekledim. Ağlamak istiyorsa ağlamasını rahatlamasını söyledim. Biraz ağladı, başını göğsüme koydu. Tüm enerjisini atmış olmanın huzurumu ne geldi bilmiyorum "anne hadi şarkımızı söyle" dedi. Sonra normal bir güne başladık...
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...