Evde size bağımlı olan canlılar (bkz:yenidoğan, bebek, çocuk, ergen vb.) uyudular mı? Evin çatısı yerinde mi? Evin hijyenik durumu ameliyathane hijyeninden uzak olsa da çöp ev hijyenine de uzak mı? Öyleyse; bırak o çekmeceyi düzenlemeyi,
yerlerdeki giysileri toplamayı, mutfak dolaplarında tencereleri boylarına göre sıralamayı ya da sabah kahvaltısında yensin diye kekler, poğaçalar için yumurtaları dolaptan çıkartmayı. Otur! "Ne yaparsan yap ama kendin için yap saati" başladı. Sen istediğin kadar abudik gubidik işlerle uğraş, evin içerisinde yaşayan insanlar mutlu olsunlar diye ufak detaylarla günün son kendine ait saatlerini heba et. Neticede sevgili ebeveyn; asla ama asla takdir edilmeyeceksin. Takdir edilmenin eleştirilmek kadar rağbet görmediği şu dünyada sen kendi kendine çırpınıp duruyorsun. Bırak dolabın kapakları açık kalsın, bırak yarın ev yapımı poğaça yemesinler (biraz tuzlu mu olmuş bu?), bırak çekmeceler dağınık kalsın. Bırak, bırak, bırak. Bekleme; takdir edilmeyi, minik detaylar için farkedilmeyi ya da yaptığın fedakarlıklar için alkışlanmayı bekleme. Eğer günün sonunda sana bağımlı olan canlılar huzurla, karınları tok, sağlıkla uyudularsa gerisini bırak. Hadi şimdi o spatulayı ya da eşleştirmeye çabaladığın çorapları ya da duvara asmak için düzenlediğin fotoğrafları bırak ve kendinle ol. Seni en çok takdir edecek olan yine kendinsin. Zaten aslında en çok ihtiyacın olan da kendini takdir edebilmen değil mi? Ne demiş ünsüz düşünür: Kendini takdir edebildildiğin kadar mutlu, eleştirebildiğin kadar bilgesin. Dağılabiliriz. (İlüstrasyon: @alexandrasacksmd )
