Ana içeriğe atla

Voyage Sorgun: İki Bebekli Ebeveynin Tatili

Geçen sene yaz tatilinde gittiğimiz butik oteli anlattığım yazımı "Bol bol çim alanı var. Öyle oyuncu ablalar, mini clubler, çocuk menüleri filan yok burada. Söylenen o ki ikinci çocuktan sonra mecburen öyle otellere düşülüyormuş😂" diye bitirmiştim. O zaman görüştüğüm insanlardan birisi 5 aylık hamile olmamı, tatilde olmamızı filan umursamadan bu yazıyı okuyup tüm acımasızlığıyla bana saldırmıştı. Kısaca "biz o otellere bir araba parası veriyoruz sen kimsin de onlara laf ediyorsun! Ne demek düşmek! Her şeyi bildiğinimi sanıyorsun sen!" konulu epey haketmediğim ağır mesajlar almıştım. 

Velhasıl şaka maka, plansızca, son anda biz bu sene o her şey dahil otellerden birine düştük. Bizim alıştığımızın tamamen dışında olan bu konsepti sevdik mi? Evet çok sevdik, iki bebekli ve yalnız olmamıza rağmen (son akşam yaşadığımız çiftli krizi saymazsak) hem dinlendik hem de eğlendik. Hem Luna'nın doğumu sonrası yaşanan yorgunluğumuz hem normal senelik yorgunluk için aslında bizim bu yaz tam da ihtiyacımız olan buymuş dedik. Ne yiyeceğimizi, yedireceğimizi düşünmeden, Bulut'un dikkatini kendimizden ve bireysel oyunlardan kalabalık çocuklu hatta lunaparklı (!) bir yere çekerek, ekstra çarşaflar sermeden, hijyenden endişelenmeden çok rahat bir tatil yaptık. Gittiğimiz mekandan çok ama çok memnun kaldık. Büyük ihtimalle bu otel bizim için her sene uğrayabileceğimiz mekanlardan olacak. Değişiyorum, değişiyoruz. Dünyanın bir ucunda bir çadırda at bakan o sırt çantalı kız beni bu tatilde çimlerde mojitomu içerken görse ne derdi bilmiyorum ama mutluluğumu görüp kocaman gülümserdi ona eminim:) Tavsiye ediyor muyum? Evet özellikle çocuklu aileler için çok güzel.




Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...