Ana içeriğe atla

Kardeş de Sizinle Oynasın mı?

Aslında uzun süredir aralarda deneyimlediğim bir durumu yazmak ve fikir almak istiyorum. Bu akşam üzeri olan olayı anlatarak başlayayım: Sevdiğimiz balıkçıda deniz kenarında oturmuş yemeğimizi yiyorduk. Bulut'ta 7 yaşındaki kuzeni ile birlikte biraz ötede heyecanla kumla oynuyordu. Yemeğimizi yerken keyifle onları izliyorduk. İkisi de kendilerinden geçmiş iş bölümüyle projeler yapıyorlardı. Ben oyunlarını bozmamak için "aç olup olmadığını" dahi sormadan beklerken... 15-16 aylık civarında bir bebek yanlarına geldi. Çömeldi ve oyuncakları aldı. Bulut (33 ay) paylaşmak istemedi, çocuğun peşinden koşan kişi Bulut'un oyununu bozduğunu farketmeden ya da umursamadan "o kardeş senden küçük geri verecek" dedi. (Çocuğun oyununu bozması yetmiyor şimdi de paylaşmayı öğretiyor benim çocuğuma sağolsun.) Bulut "ben oynuyorum ama dokunmasın" diyerek elinden almak istedi. İlgili kişi Bulut'un sırtını sıvazlayarak kendisini sakinleştirdi ama Bulut geri çekildi kolunu havaya kaldırdı (rahatsız oluyorum yapma gibilerinden). (Bu sırada ben uzaktan bizim masadakilerin deyimiyle atmaca gibi sabırla olayı izliyorum.) Derken Bulut'un kuzeni oyunları bozulduğu için kızarak masaya gelip oturdu. Bu sırada bir kadın daha Bulut'un ve bebeğin yanına çökmüş bebeği oynatmaya başladı. Bulut'un keyfinin kaçtığını görüp sessizce yanlarına gidip Bulut'un yanına çömeldim. Bulut kendisini çembere almış 2 kadın ve bir bebeğe "biz daha önce de buraya gelmiştik kimse böyle yanımıza gelmemişti" dedi. (Yani rahatsız oluyorum allaşkına bi gidin...) Kadınlar umursamadılar. Bebek tüm oyunu bozdu, kimse müdahale etmedi. Bulut bir süre sonra pes etti bebeğe "gel beraber yapalım " dedi. Oyun bozuldu, bir süre sonra bebek sıkıldı gitti... Herkes dağıldı. Akabinde masaya keyifsizce dönen Bulut ve kuzenini ikna ederek başka bir oyun kurdurdum. (Tamam söz kimse müdahale etmeyecek)

Peki siz bu durumda ne yapardınız? Ben şahsen kendi bebeğimi alıp başka yerde oynatırdım. İki tane çocuğun oyununu bozdurma, bozma ve daha da önemlisi başkasının çocuğuna bir şeyler öğretmeye, dokunmaya kalkmaya hakkım olmadığını düşünerek çocukların oyununu rahat bırakır, bebeğimi alıp başka yerde oynatırdım. Sizce? 




Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...