Ana içeriğe atla

Kirli Beyaz Kedi

Bu fotoğraf geçen yaz Luna'ya 6 aylık hamileyken çekildi. Bulut 18 aylık; hiç durmuyor, doğduğundan beri her şeyini ben yaptığım için hamileliğimde de rutinlerini bozmamak adına canla başla uğraşıyorum. Hala emiyor. Küvetin içine kucaklayıp atıp kakasını temizlemek en büyük mücadelem; o en enerjik halindeyken içimde büyüyen canlının enerjisi uykumu getiriyor. Aslında tatildeyiz, yardımcı olabilecek insanlar var etrafımda ama her yatmayı denediğimde Bulut'un sesi geliyor huzursuz olup kalkıyorum. Nihayetinde doğduğundan beri hep beraberiz. Hava çok güzel, deniz kenarına inelim diyoruz, aslında halim yok; kendimi hem çok çirkin hem yorgun hissediyorum (her gün yürümem gerektiğini biliyorum ama hiç canım istemiyor) ama iki günlüğüne bize gelen kuzenimin de ikna etmesiyle kalkıyorum, yataktan kalktığım gibi ev kıyafetlerimle terliklerimi giyip deli kadın saçımla Bulut'u kucaklıyorum. Hava normalden serin ve çok rüzgarlı. Çok güzel bir akşam üzeri geçiriyoruz. Bulut kıyafetleriyle denize girmeye kalkıyor; keyfini bozmaya kıyamıyorum; soyuyorum rüzgarı umursamadan sırılsıklam olana kadar eğleniyor, oynuyor... Aslında çok zor olan bir gün çok güzelleşerek bitiyor; güneş batıyor. Şimdi bu fotoğrafa baktığımda gülümsüyorum ama bir yandan da içim feci rahatlıyor; şaka maka bitti o günler... 😀🙏🏼

Bu aralar arka fonumda, aklımda hep şu şarkı geçiyordu... Hümeyra'nın sesinden sabah sabah radyoda duyunca ilaç gibi geldi:


nasılsın kızım anlat bana hikayeni kimler üzdü gözlerini 

nasılsın kızım söyle bana kendini neler kırdı kalbini 

o taze saçlarda kimlerin eli yaşlanmış dumanlı nefesleri 

hoyratça itişleri görgüsüz asaletsiz üzüşleri 

sen neler neler çektin ben biliyorum 

dokunsam ağlarsın hissediyorum 

hüzün zamanı geçti onlar eskidendi bitti hepsi geçti 

kirli beyaz kedi yıkan gözyaşınla 

kurtul anılardan sarıl yarınlara... #ikicocukluhayat  #ikicocukluhayat #kirlibeyazkedi #unutursamfısılda #hümeyra






Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...