Ana içeriğe atla

Kulağa Oyun Hamuru Sokmak

Şimdi size çok güzel bir bayram hikayesi anlatacağım: Sabah çok huzurlu bir güne başladık. Planımız evde pijama partisi yapmak ve hiç evden çıkmamaktı. Anneanne ve dedeyi kahvaltıya davet etmiştik. Güzel bir kahvaltıdan sonra oyun odasında oturmuş oyun oynuyorduk. Luna benim yanımda sevdiği marangoz masasıyla oynuyordu. Bulut'ta yanda bir şeylerle uğraşırken anneanne top havuzunun içinde oturuyordu (neden ben de bilemiyorum😂). Derken Bulut 3 sn kadar Luna'nın kulağına dokundu ve elini çekti. "Luna'nın kulağına oyun hamuru soktum" dedi. Kulağı çevirip baktım ama içi temiz gibiydi. (Bu arada bizim doktorumuz kesinlikle bebeklerin kulağına dokunulmaması gerektiğini söylediği için ne Bulut'un ne Luna'nın kulaklarının içlerini asla temizlemiyoruz.) Luna'yı kucağıma alıp salona geçtim. Cep telefonu ışığıyla kulağına baktık, göremedik. Bulut'a ne kadar parça soktuğunu sorduk. Oyun hamurundan ufak bir parça alıp gösterdi. Hastaneye gidip gitmemeyi tartışırken Bulut "hadi hadi acile gidiyoruz gerçekten soktum!" dedi. Hep beraber ayaklandık. Acıbadem Maslak Hastanesi'ne gittik. Çocuk bölümünde (aklınızda bulunsun çocuk bölümleri 7/24 açık) "sizi normal acile alalım" dediler. Acile geçtik. Bulut'un dışarıda durmasını söyledim. Dedesi dışarıdaki parka götürmek istedi ama Bulut kapının dışında beklemek istedi. O sırada Luna içeride tütüsüyle herkese gülücükler saçmakla meşguldü. Acilde bakan doktor "ben göremiyorum ama kulak akıntısının arkasına kaçmış olabilir. O yüzden KBB olan bir yerde baktırmanızı öneririm, enfeksiyon oluşmasın" dedi. Maslak'tan Acıbadem Altunizade'ye gittik. Orada bakan doktor neyse ki Luna'nın kulağında hiçbir şey olmadığını söyledi ve rahatladık... İşte bu da böyle bir anımızdır. Zaten hiç sevmem oyun hamurundan kalp yapmayı.




Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...