İkisinin aynı anda gülümsemelerini, birbirlerine kahkaha attıklarını görünce önce kahkaha atıyorum sonra içim sıcacık oluyor. "Galiba oluyor, çocuklarımız mutlu büyüyorlar" diye düşünüp kendimi uzaya çıkmış gibi hissediyorum. Bazen kendimi şöyle ilginç bir hayalde buluyorum: Saçlarım beyazlamış ama eskisi gibi yandan upuzun bir örgü; elimde bir kadeh serin bir merlot (yaşımla eş lezzetlerde), yüksek bir tepede oturmuşuz (belki Bozcaada belki Fransa'nın güneyinde bir kasabada kimbilir), arka fonda Edith "rien de rien non je ne regrette rien ni le bien..." diye fısıldarken hafif bir sonbahar rüzgarı esiyor ve biz günbatımında kahkahalarla sohbet ediyoruz. Bulut ve Luna yirmili yaşlarındalar, sevdiğimiz insanlar etrafımızda... Ben Bulut ve Luna'nın oldukları insanları hayranlıkla izliyorum. Ahmet'in de huzurla gülümsemesini görüyorum. Eski günler gözümün önünden geçiyor; rahat bir nefes alıyorum. (İçimden sahi biz nasıl delirmedik ya diye düşünüyorum, bir gülme geliyor.) Elimizden gelenin en iyisini yaptığımızı biliyorum. Huzurluyum...
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...