Sabaha karşı Bulut'un "anne, anne, anne!!!!" ağlamasıyla uyandık. Yanına koştuk çünkü normalde yaşadığımız bir durum değil. Beni görünce sakinleşti ve yeniden uyuyakaldı. Sabah uyandığımızda sohbet ederken "anne, anneannemin kapısından o hastane yatağı nasıl geçti?" diye sordu. "Ne hastane yatağı oğlum?" dedim. "Hani beyaz hastane yatağı var ya" dedi. "Sedye mi?" diye sordum. "Evet evet sedye hani Çağlar Hastanede kitabında vardı ya" dedi. Ben hala durumu anlamayıp, "sedye gelmedi oğlum emin misin?" dedim. "Evet hani ben sana vurmuştum sonra sedye geldi ya sana" dedi... O anda anladım ki gece gördüğü rüyayı anlatıyor. Üzüleyim mi, güleyim mi yoksa içten içe "acaba çocuğa bir şey mi malum oldu" diye korkayım mı bilemedim. "Rüya görmüşsün bebeğim benim" dedim. Israrla "hayır anne hani ben sana vurdum ya sonra geldi ya" dedi.
Sonra hatırladım ki akşam yemekten eve dönerken yorgunluğun da verdiği agresiflikle başedemeyip arabada koluma vurmaya başladığında "Bulut istersen arabadan ineyim ben yürüyerek gelirim çünkü canım acıyor" demiştim... Ardından 2-3 dk sonra Bulut araba koltuğunda sızmıştı. Çocuk bilinçaltı sen nelere kadirsin😦. O değil de ölmem di mi?
