Ana içeriğe atla

Çift Bebekli Barselona


"Ne gerek var sanki çocuklar anlayacaklar", "iki bebekle yurtdışı olmaz boşuna yorgunluk", "ya park bahçe dolaşacaksınız oturun oturduğunuz yerde", "büyüdüklerinde gidersiniz boşuna para harcamayın".... Aklıma gelen sınırsız yorum, eleştirilerden bir derleme yaptım. 

Kiminle gittik? 

4 yaşında çocukları olan arkadaşlarımızla beraber airbnb aracılığıyla Barselona'da ev tuttuk. 

Çocuklar ne yediler?

Çocukların sabah kahvaltılarını yumurta, omlet vb. evde yaptırıp öğle yemeği için yanımıza evde hazırladığımız sebzeli makarnalarını aldık. Akşamları ise bizimle beraber restoranda kalamar, ekmek vb. yediler.

Çocuklar gündüzleri nerede uyudular? Bulut pusetinde Luna ise kanguruda üzerimde biz gezerken uyudular.

Çocuklar akşamları nerede uyudular? Tatilde uyku saati sınırlaması yoktu. Luna zaten sürekli kanguruda üzerimde olduğu için uykusu geldiğinde kafayı koydu uyudu eve gittiğimde üzerini değiştirdim. Bulut ise 23:00 civarında ya eve dönerken takside sızdı ya da pusetinde sızdı.

Gezebildiniz mi? Hem de nasıl. Günde 15 km yürüyerek, turistik otobüslerle gezilmedik turistik yer, park, bahçe bırakmadık.

Peki ebeveynler hiç keyif yapmadılar mı? Pusette uyudukları anlarda koşarak kendimizi sokaküstü bir cafeye atıp sangrialarımızı içtik. 

Eğlendiniz mi? Çok eğlendik, hepimize çok iyi geldi.

Uçuşlar nasıldı? Gidişte çok heyecanlılardı aralarda mızmızlandılar hatta İspanyol genç bir çocuk uçuş boyunca söylendi durdu; uçak indiğinde bize bakarak üflemeye başlayan çocuğa artık dayanamayıp kendisine bebeklerin ağlaması ve bunun engellenemez olduğu üzerine yüksek sesli bir konuşma yaptım. 

Dönüş ise çok ama çok rahattı. Bulut uyudu, Luna yolcularla sosyalleşti. Pegasus giderken yaşattığı sıkıntıları telafi edercesine hayatımda gördüğüm en sempatik, en çocuk dostu uçuş ekibiyle hepimizi rahatlattı. (Özellikle Bahadır Bey'e çok teşekkür ederiz! Mesleğini severek yapan herkese selam olsun.) Hiç sorun yaşamadınız m? Yaşadık. Ahmet ile uçağa yanımıza alacağımız çantalar ve puset konusunda birbirimize girdik, ben 2 saat kendisiyle konuşmadım hatta sinirden ağladım. Sonra sakinleştik. 


Peki bir daha yapar mısınız? Evet kesinlikle yine yaparım. Barselona'ya daha önce 2 defa gitmiştim ama birinde 17 yaşında 4 kız gitmiştik diğerinde ise 24 yaşında iki deli kız gitmiştik. Elbette tamamen farklı deneyimlerdi. Birinde sırtımda devasa seyahat çantam vardı bunda önümde 9kgluk bebeğim.  Bulut'a gezerken daha önceden kaldığım Hostel'ı (öğrenci oteli) gösterdiğimde Bulut "anne peki o zaman ben yok muydum?" dedi. Hayır oğlum dedim. "Peki babamda mı yoktu, oyun odasıda mı yoktu? Top havuzum bile mi yoktu?" diye sordu. Gülümsedim. "Hayır maalesef hiçbirisi yoktu" dedim ve gülümsedim. O zamanları hiç de aramadığımı, özlemediğimi hissederek Bulut'u dondurma almaya bir dükkana soktum. 





Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...