Ana içeriğe atla

Imagineer Kids


Ailecek evde vakit geçirmeyi çok seviyoruz. Bulut ise evde vakit geçirmeyi hepimizden daha çok seviyor. Ama nedense bu sabah kahvaltıdan sonra ikisiyle farklı bir şeyler yapmak istedim. Aklımda uzun zamandır Maslak'ta bulunan @imagineerkids vardı. Son sergisinin reklamları bir süredir ilgimi çekiyordu. Her ikisinin de karınlarını doyurup biraz oynattıktan sonra Luna'yı uyutup Bulut ile beraber çantamızı ve abur cuburlarımızı hazırladık. Evde kalmak istemeyen Bulut'u gideceğimiz yerin fotoğraf ve videolarını izleterek ikna ettim. Luna uyanana kadar hazırdık. Her ikisini de arabaya oturtup yola çıktım. Her şey çok güzel giderken Luna birden ağlamaya başladı. Bebek ağlamasına hala dayanamayan benim elim ayağım birbirine dolaştı. Yandex 3dk diyordu ama ben dönüşü kaçırdım. Yandex 9 dakikaya döndü. Hayatımın en uzun 9 dakikasıydı. Luna ağlarken Bulut uyuyakalmıştı. Arabayı kenara çekme imkanım yoktu. Velhasıl imagineerkids'in bulunduğu Maslak42'nin otoparkına ulaştığımda Luna sakinlemiş ben ise ter içerisinde kalmıştım. Apar topar Luna'yı kucağıma aldım ve Bulut uyurken direksiyonda uzun uzun emzirdim. Güvenlik görevlisinin arkada dolaşıp durumu anlamaya çalıştığını aynadan görüyordum. Luna ile beraber pencereden kendisine el salladık. Bir süre sonra Bulut uyandı ve mekana girmeyi başardık. Bu sırada yanından geçtiğimiz güvenlik görevlisi bana "iki taneler mi allah yardımcınız olsun" dedi:) Imagineerkids'de bulunan Fantastik Canavarlar sergisi göründüğünden oldukça ufak. Mekanı gezmek için en fazla 30 dk yeterli. İlk girişimizde Bulut'u gören görevliler gireceğimize ihtimal vermeden "yaşından dolayı anlamayabilir", "korkar mı? içeride yılan var vb." gibi sorular sordular. Korkmayacağını ve anlayacağına emin olduğumu söyleyince içeri girdik. Haftaiçi erken saat olduğu için mekan boştu. Bizimle beraber bir görevli de müzeyi gezdi. Çok sempatik ve çok da yardımseverdi ama ben müzeyi bebeklerimle tek başıma gezmeyi tercih edebilirdim. Peşinizde gezinen bir müze görevlisi insana mağazalarda peşinde gezinen satış görevlilerini hatırlatıyor. Çocukların ilgilerini çekecek çok güzel aktiviteler ve görseller var. Keyifli 1 saat geçirmek istiyorsanız gidebilirsiniz. 


Ama mekanda başka pek bir şey yok. Üst katında restoranlar var. Sanki olacakmış da çok olamamış gibi bir mekan. Geçen Pazar mekanda Süper Patates Kaçak Bezelye Kitabının yenisi yani 6.sının tanıtımı için bir tiyatro gösterisi vardı. 300 kadar katılım olmuş. Gelecek ay da yeni tiyatrolar olacakmış. Akılda bulunabilecek mekanlardan olarak buraya bırakıyorum. 








Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...