Ana içeriğe atla

Fisher Price Fun Jet Bizim Oldu

Dün sergiye giderken birden kendimizi bir antikacıda bulduk. Çocuksuz yıllarımda canım sıkıldığında Çukurcuma'ya atar tek tek tüm antikacıları gezerdim. Her geziden de bir parça ile eve dönerdim. Tüm o eşyalar arasında her zaman en ilgimi çekeni de oyuncaklar olmuştur. Hatta çok sevdiğim bir antikacı uzun süre eski bir Lunapark'ın parçalarını tek tek satmıştı da içim gitmişti. Velhasıl zamanı geldiğinde çocuklara vermek için sakladığım, o antikacılardan kurtarılmış oyuncaklarım var. (Favorim üzeri boya kalemiyle boyanmış ahşap Tentenim). Dün Bulutla ve Lunayla gezerken Bulut'un dikkatini tozlu, kirli, simsiyah bir oyuncak uçak çekti. Neden öyle eski olduğunu sordu. Antika terimini açıkladım. "Peki bunu hangi çocuk bırakmış?" diye sordu. Bilmediğimi ama eğer isterse o oyuncağı oradan kurtarıp evimize götürüp diğer oyuncaklarla tanıştırabileceğimizi söyledim. Biraz tereddütle ama neşeyle kabul etti. Uçağı eve getirdik; beraber iyice yıkadık, dezenfekte ettik. Sonra Bulut heyecanla uçağını diğer oyuncaklarına götürdü. Onlara hikayesini anlattı. Uçağın yaşını merak edip üzerinde yazanı Google'a yazdım. Meğer Fisher Price'ın ilk ürettiği uçakmış ve 1970 tarihliymiş. Bulut'a uçağın yaşını söyledim çok şaşırdı. "O zaman bunun sahibi artık büyümüştür di mi anne?" dedi. Benim gibi eşyaların geçmişleri ile ilgilendiği için mutlu oldum. O sırada da içten içe merak ettim: Acaba bu uçağın eski hayatı nasıldı. Sahibi uçak ilk kutusundan çıktığında ne yapmıştı... #fisherprice #antika #fisherpricevintage 














Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...